Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ΒΟΥΡΚΩΤΗ, ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΟΥΛΙΑ ΖΑΝΝΑΚΗ ΛΙΑΛΙΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ GUTENBERG

"Γλυκόπικρες θύμησες, ζυμωμένες με γήινα υλικά, τυλιγμένες στην ομίχλη, στις θολές απουσίες, στις αόρατες παρουσίες. Άνθρωποι μετέωροι ανάμεσα σε γη, ουρανό και θάλασσα. Αλαφροΐσκιωτοι..."

Αναμνήσεις μιας παιδικής ηλικίας κατακλύζουν τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Η Βουρκωτή, το χωριό που νόμιζαν πως δεν υπάρχει αντιπροσωπεύει όλα τα χωριά τα ξεχασμένα, τα αφημένα στον ανελέητο χρόνο, με την ελπίδα και της υπόσχεση της επιστροφής.
Η συγγραφέας, της οποίας το βιογραφικό δεν υπάρχει μέσα στο βιβλίο, κάποτε - κάποτε ανοίγει το παλιό μπαούλο και φανερώνει από μέσα το ξεθωριασμένο βιβλίο των γλυκόπικρων αναμνήσεών της.
Όλα μπερδεμένα, όλα ανακατωμένα μέσα στη μνήμη της και στην ψυχή της, μας αφηγείται την καθημερινότητα των συγχωριανών της. Μια καθημερινότητα απείραχτη στο πέρασμα των χρόνων γεμάτη λύπες και χαρές, πνιγμούς ναυτικών αλλά και επιστροφές γεμάτες αγκαλιές και φιλιά!
Πρόκειται για μία κατάθεση ψυχής με τη μελαγχολία διάχυτη που σε τυλίγει με το πέπλο των θαυμάτων και των προκαταλήψεων. .
Η Βουρκωτή της Άνδρου κρατάει σφιχτά και μάλιστα κλειδωμένα και μανταλωμένα τα ήθη και τα έθιμα της.
Η Ιουλία Ζαννάκη-Λιάλιου νανουρίζει γλυκά τα όνειρά της, κλείνει τα μάτια κι επιστρέφει!
Για απαιτητικούς αναγνώστες που ψάχνουν απεγνωσμένα αυτό το κάτι άλλο μέσα σε σελίδες πασπαλισμένες με ζωη!

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:
Όποτε η ψυχή μου πλαντάζει, κλείνω τα μάτια και επιστρέφω. Περπατώ σε ανοιχτούς στρωμένους δρόμους, που οδηγούν σε μαγευτικές παραλίες, σε μύλους, βίδες και περιστεριώνες που ξαναζωντάνεψαν. Ανοίγω το πανωπόρτι, βγάζω το μάνταλο, δρασκελώ το κατώφλι και μπαίνω στο σπίτι που έχτισαν με σεβασμό και μεράκι οι πρόγονοι, οι ξεριζωμένοι, οι περιφρονημένοι, οι πολυαγαπημένοι. Κλειδώνω τα βιβλία που έγραψαν γι’ αυτούς, τα διπλοκλειδώνω στο ντουλάπι μην τυχόν ξεφύγουν και μολύνουν τις μνήμες μου. […] Το μάνταλο της πόρτας κροταλίζει ρυθμικά κι εγώ γλυκά νανουρίζω τα όνειρά μου. Εγώ, το παιδί από τη Βουρκωτή, το χωριό που νόμιζαν πως δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου