Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΦΥΣΟΥΣΕ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΟΥΣΙΩΛΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ

"Γιατί όταν μάλωσαν ο ασβός και η νυφίτσα αντί να δώσει τη λύση στο πρόβλημά τους η σοφή κουκουβάγια τα ζώα μας αποφάσισαν να ταξιδέψουν στη μακρινή ζούγκλα για να βρουν τον ελέφαντα που φυσούσε ουράνια τόξα;
Και ποια περίεργη λέξη χρησιμοποίησε η χελώνα για να τους πείσει να κάνουν το ταξίδι αυτό;
Μήπως το ουράνιο τόξο που περίμεναν τα ζώα μας να δουν δεν ήταν τελικά εκεί που το έψαχναν;
Αυτές και άλλες πολλές απαντήσεις θα βρούμε στην ιστορία μας ανακαλύπτοντας καθώς αυτή ξεδιπλώνεται, τον μαγικό τρόπο να βρίσκουμε τη λύση όταν μαλώνουμε ο οποίος ακούει στο όνομα: Διαμεσολάβηση!
Τα παιδιά μέσα από το παραμύθι αυτό θα εξοικειωθούν με τη φύση και τη διαδικασία της διαμεσολάβησης καθώς και όλων των υπέροχων εννοιών που τη συνοδεύουν γνωρίζοντας έτσι έναν εντελώς καινούριο τρόπο σκέψης που θα τους βοηθήσει σημαντικά στη ζωή τους όταν θα αντιμετωπίζουν μια σύγκρουση".

Εξαιρετική πρόταση για τους μικρούς μας φίλους, με ολοζώντανη εικονογράφηση και καταπληκτικά μηνύματα.
Προσωπικά, θα το συνιστούσα για όλες τις ηλικίες. ☺️
Γιατί δεν είμαστε λίγοι εμείς οι " μεγάλοι " που δεν προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημά μας με τον σωστό τρόπο, παρά μόνο τσακωνόμαστε και φωνάζουμε, λέμε ψέματα και δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας.
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να δώσουμε το καλό παράδειγμα πρώτα εμείς.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του μαγικού αυτού παραμυθιού!





Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

Υπάρχουν συγγραφείς που η λογοτεχνική τους αξία παραμένει αναλλοίωτη στη διάρκεια των χρόνων. Μία εξ αυτών είναι η καταξιωμένη λογοτέχνης Αλκυόνη Παπαδάκη. Ακόμη και αν τα βιβλία της δεν έχουν όλα την ίδια δυναμική, εντούτοις κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα της να πλάθει ιστορίες, που μέσα από τη σκληρότητα τους ο αναγνώστης συγκινείται και προβληματίζεται.
Το τελευταίο της μυθιστόρημα, ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ, έχει για ακόμη μια φορά την ταυτότητα της και αυτή δεν είναι άλλη από τον έντονο λυρισμό που τη χαρακτηρίζει.
Σε ένα χωριό της Κρήτης μετοικούν ο Δονάτος και η Δονατέλλα. Δύο βιοπαλαιστές, που ο ένας ασκώντας την τέχνη του τσαγκάρη και η άλλη της μοδιστρικής, προσπαθούν να ενσωματωθούν στην τοπική κοινωνία, αν και κανείς από τους εκεί κατοίκους δεν γνωρίζει τίποτα για το παρελθόν του ζευγαριού. 

Εκρηκτική προσωπικότητα αυτή, στον αντίποδα ένας ήσυχος άνθρωπος αυτός, απλώνουν ρίζες και δημιουργούν τη δική τους οικογένεια. Οι κόρες τους, Κάσσω και Κρινιώ, από μικρές διαμορφώνουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες. Η Κρινιώ είναι μετρημένη, κλειστός άνθρωπος και λογική, ενώ η Κάσσω με όπλο την ομορφιά της έχει μέσα της τον διάβολο, είναι κοινωνική, μα προπαντός ζωηρή και έκφυλη, αμαυρώνοντας έτσι το όνομα της οικογένειας.
Τα χρόνια περνούν, η καθεμιά βρίσκει τον δρόμο της, με καθοδηγητή πάντα τη Δονατέλλα, που έχει βάλει σκοπό την αποκατάσταση τους. Η φωτιά που καίει την Κάσσω, όλο και θεριεύει και δεν τη σταματάει ούτε καν ο γάμος της με έναν ευυπόληπτο άνδρα, μεγαλύτερο της, τον Βάιο. Άνθρωπος αγνός, φιλεύσπλαχνος και δίκαιος, κλείνει τα μάτια της ψυχής του, προσφέρει την αγάπη του και εθελοτυφλεί όλη του τη ζωή απέναντι στα τερτίπια της γυναίκας του. Τη ζωή του έρχεται να φωτίσει ο ερχομός της Λενιώς, ενός παιδιού, που ούτε όμως η δική του γέννηση μπορεί να διδάξει στην Κάσσω την καθαρή κρύσταλλο αγάπη και να βάλει χαλινάρια στο σκότος της καρδιάς της. 

Η Λενιώ αποζητά τη μητρική αγκαλιά, μα η μορφή ενός δράκου έρχεται πάντα στα όνειρα της για να την τρομάξει. Έναν δράκο που η σκληρή μάνα της έχει εφεύρει, για να τιμωρεί, να τρομοκρατεί και να κόβει τα όνειρα του παιδιού. Μεγαλώνοντας, η Λενιώ θα έρθει αντιμέτωπη με την ίδια τη ζωή. Ένα σατανικό σχέδιο, εμπνευσμένο από το ίδιο της το αίμα, θα δημιουργήσει γεγονότα που για άλλους θα αποτελέσουν την αρχή και για άλλους το τέλος τους. Ως πού μπορεί να φτάσει η διαστροφή του έρωτα; Ποιος είναι τελικά ο θύτης και ποιος το θύμα;
Εξοργίστηκα με τους ήρωες, λυπήθηκα για τον καλό που ποτέ καλό δεν βλέπει, μα πάνω από όλα αναρωτήθηκα αν η τιμωρία αποτελεί δικαίωση, κάθαρση και αν είναι ποτέ αρκετή. Για όσους είστε λάτρεις της Αλκυόνης, ένα ακόμη βιβλίο θα σας κάνει κοινωνούς στον δικό της κόσμο!!!


Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:

Εμείς… που κάναμε ψίχουλα την ψυχή μας για να ταΐσουμε τα όρνια.
Εμείς… που περπατήσαμε μέσα στη βροχή γιατί δεν καταδεχτήκαμε να πάρουμε την ομπρέλα που μας πρόσφεραν οι άλλοι επ’ αμοιβή…
Εμείς… που περπατήσαμε στον υπόνομο μ’ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.
Εμείς… που κάναμε τον δράκο που φώλιαζε μέσα μας να χαμογελάσει.
Εμείς… που φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού, μόνο και μόνο για ν’ απολαύσουμε τη θέα…
Εμείς… που δεν ζητήσαμε ποτέ τα ρέστα της ζωής μας από τον ταμία.
Να ’μαστε, λέει, στη βαρκούλα… και να ’χε φεγγαράδα… και ν’ αρμενίζαμε…

Ο ΔΙΩΚΤΗΣ ΛΑΡΣ ΚΕΠΛΕΡ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Το δεύτερο μέρος από τη διλογία του Λαρς Κέπλερ, έχει τίτλο Ο ΔΙΩΚΤΗΣ. Όπως μας πληροφορούν οι συγγραφείς στο εισαγωγικό τους σημείωμα, διώκτης στον όρο της ψυχολογίας, θεωρείται κάποιος που πάσχει από ψυχαναγκαστική διαταραχή και έχει τη νοσηρή εμμονή να παρακολουθεί τις δραστηριότητες ενός άλλου ατόμου. Η περιγραφή αυτή αποτελεί προπομπό με το τι θα βρεθεί αντιμέτωπος ο αναγνώστης.
Έπειτα από έναν χρόνο ο Γιούνα Λίννα, έχει χαρακτηριστεί νεκρός και τη θέση του παίρνει η αστυνομική επιθεωρήτρια Μαργκότ Σίλβερμαν, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με έναν κατά συρροήν δολοφόνο. Κάποιος παρακολουθεί στενά γυναίκες, τις βιντεοσκοπεί και στέλνει τις ταινίες στην αστυνομία, προαναγγέλλοντας τα υποψήφια θύματα του, τα οποία μετά την αποστολή των ταινιών βρίσκονται φριχτά δολοφονημένα με παραμορφωμένο πρόσωπο. Τελειώνοντας κάθε φορά την αποτρόπαια πράξη του, παίρνει σαν τρόπαιο κάποιο χαρακτηριστικό τους τοποθετώντας τα χέρια τους σε συγκεκριμένη στάση. Βρισκόμενη σε αδιέξοδο η Μαργκότ ζητά τη βοήθεια του ψυχίατρου Έρικ, για να υπνωτίσει έναν αυτόπτη μάρτυρα που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος αμέσως μετά τη μία εκ των δολοφονιών.
Για άλλη μια φορά το συγγραφικό δίδυμο δημιουργεί ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικούς ρυθμούς αφήνοντας μας έκπληκτους ξανά. Τα στοιχεία που έρχονται στο φως ξετυλίγουν το κουβάρι αποκαλύπτοντας μας τη λύση της υπόθεσης, η οποία όμως κατά έναν περίεργο τρόπο πάλι περιπλέκεται... Οι ένοχοι μέσα στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλάζουν ρόλους δυσκολεύοντας μας έτσι να βρούμε τον πραγματικό δολοφόνο. 

Ένα ανατριχιαστικό και δυναμικό αφήγημα που δίνει απαντήσεις σε θέματα που απασχόλησαν τους φανατικούς αναγνώστες του Γιούνα Λίννα, μετά το τέλος του ΑΜΜΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. Φυσικά τίποτα δεν είναι δεδομένο, και ίσως οι συγγραφείς σε ένα μελλοντικό τους βιβλίο μας εκπλήξουν με μια τους ακόμη ανατροπή. Έχω την εντύπωση πως οι νεκροί θα ζωντανέψουν αν και κάτι τέτοιο θα με δυσαρεστήσει ιδιαίτερα. Αυτή όμως είναι η μαγεία του Λαρς Κέπλερ, πως ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:

ΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΜΕΝΑ, ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ
Ένα βίντεο φτάνει στην Κρατική Εγκληµατολογική Υπηρεσία της Στοκχόλµης. Δείχνει µία γυναίκα, ζωντανή, που κάποιος την κινηµατογραφεί µέσα από το παράθυρο του σπιτιού της. Δεν ξέρει ότι την παρακολουθούν. Η αστυνοµία δε λαµβάνει σοβαρά υπόψη το υλικό. Ώσπου τη βρίσκουν νεκρή.
ΑΝ ΟΜΩΣ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΒΗΣΤΑ...
Όταν έρχεται το επόµενο βίντεο, η αστυνοµική επιθεωρήτρια Μάργκοτ Σίλβερµαν ψάχνει απεγνωσµένα τρόπους για να αναγνωριστεί η ταυτότητα του θύµατος. Όµως είναι ήδη πολύ αργά. Τη στιγµή της αποστολής του βίντεο, οι γυναίκες έρχονται ήδη αντιµέτωπες µε τις τελευταίες τροµακτικές στιγµές της ζωής τους. Και χωρίς να συνδέει τίποτε τα θύµατα, η αστυνοµία είναι ανίσχυρη να τις βοηθήσει.
ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ
Σύντοµα ο τρόµος καταλαµβάνει τη Στοκχόλµη. Ποιο θα είναι το επόµενο θύµα; Ο ψυχίατρος και υπνωτιστής δρ. Έρικ Μαρία Μπαρκ καλείται να υπνωτίσει τον σύζυγο του δεύτερου θύµατος, ελπίζοντας να ξεκλειδώσει τις µνήµες που έχει από τη σκηνή του εγκλήµατος. Όµως αυτό που αποκαλύπτει ο δρ. Μπαρκ στις συνεδρίες του τον αναγκάζει να αποφασίσει να αποκρύψει την αλήθεια από την αστυνοµία.
Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η υπόθεση µπορεί να διαλευκανθεί µόνο µε τη βοήθεια του αστυνοµικού επιθεωρητή Γιούνα Λίννα, του ανθρώπου που αγνοείται πάνω από έναν χρόνο και θεωρείται νεκρός.

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΝΙΑ ΛΑΛΟΥΣΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Μια νεαρή συγγραφέας, η Τόνια Λαλούση, εμφανίζεται στον συγγραφικό χώρο με το πρώτο της μυθιστόρημα Η ΠΤΩΣΗ. Πρόκειται για μια αστυνομική περιπέτεια με έντονο το αισθηματικό στοιχείο, αφού ο έρωτας των δύο φύλων καταλαμβάνει αρκετό χώρο της υπόθεσης.
Πρωταγωνίστρια είναι μια δυναμική γυναίκα, αστυνομικός στο επάγγελμα, η οποία έπειτα από απανωτά χτυπήματα της μοίρας βρίσκεται σε προσωπικό και επαγγελματικό τέλμα. Η Άννα Ηλιοπούλου θρηνεί τον θάνατο της αδερφής της, μια δολοφονία που έγκειται στα πλαίσια της εκδίκησης. Η αδυναμία που της είχε και το δέσιμο τους ευθύνονται για το ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει την απώλεια. Αποσύρεται από τη δουλειά της και φυτοζωεί κλεισμένη στο διαμέρισμα της, αναπολώντας τις αναμνήσεις.
Πάνω στην κρίσιμη ώρα της ψυχικής της αστάθειας, ο θάνατος μιας φοιτήτριας στον χώρο του πανεπιστημίου έρχεται να ξαναδώσει το κίνητρο στην Άννα για να ξυπνήσει από τον λήθαργο και να αγωνιστεί για την απονομή της δικαιοσύνης.
Αρωγός και υπεύθυνος της υπόθεσης, στην προσπάθεια όλων να διαπιστώσουν αν πρόκειται για αυτοκτονία, ατύχημα ή δολοφονία χρίζεται ένας διακεκριμένος εγκληματολόγος, ο Πέτρος Δεληγιάννης. Πρόκειται για έναν χαρισματικό, οξυδερκή και γοητευτικό άνδρα που σαγηνεύει τον γυναικείο πληθυσμό. Ο απόμακρος και σκληρός χαρακτήρας του, κρύβει πίσω του μια πονεμένη ιστορία που τον έχει στιγματίσει και δικαιολογεί την όποια συμπεριφορά του.
Η ανακάλυψη ενός τετραδίου με προσωπογραφίες, μια μισοτελειωμένη ιστορία και τα αρχικά Ζ.Ζ. είναι τα πρώτα στοιχεία που θα τους βοηθήσουν να ξετυλίξουν το κουβάρι. Η μάχη με τον χρόνο ξεκινάει, το παρελθόν έχει να λύσει τους δικούς του λογαριασμούς, παλιές αμαρτίες θα πρέπει να ξεπληρωθούν, και όλοι σαν μια γροθιά θα ενωθούν παρακάμπτοντας διαφορές και εγωισμούς για να λάμψει η αλήθεια.
Κινητήριος δύναμη αλλά και υπαίτιος όλων, ο Έρωτας, που για αυτόν κανείς αξίζει να ζήσει αλλά και να πεθάνει...
Για πρώτη συγγραφική απόπειρα, πρόκειται για μια καλή προσπάθεια, αφού πρέπει να δίνεται βήμα σε νέους συγγραφείς ώστε να αναδείξουν το ταλέντο τους.


Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:Ένα τετράδιο µε προσωπογραφίες.
Τίποτα που να µαρτυρά
την ταυτότητα του δηµιουργού του.
Τίποτα, εκτός από ένα µονόγραµµα: ΖΖ.
H νεαρή αστυνοµικός Άννα Ηλιοπούλου είναι έτοιµη να παρατήσει για πάντα τη δουλειά της, όταν βρίσκει ξανά την ελπίδα σε µια νέα υπόθεση που αφορά τον µυστηριώδη θάνατο µιας φοιτήτριας. Η άφιξη, όµως, του εγκληµατολόγου Πέτρου Δεληγιάννη, συνταράσσει ακόµη περισσότερο τον ήδη κλονισµένο κόσµο της. Με φόντο τη σύγχρονη Αθήνα, οι δυο τους συνεργάζονται για την εξιχνίαση της υπόθεσης, αλλά τα λάθη και οι παρερµηνείες τούς επιστρέφουν συνέχεια στο µηδέν.
Η γνωριµία τους εξελίσσεται σε µια ερωτική µάχη, καθώς η Άννα γοητεύεται από τον έξυπνο αλλά απόλυτο χαρακτήρα του Πέτρου, τη στιγµή που αυτός βρίσκεται αντιµέτωπος µε το εγώ του και τους φόβους του. Η υπόθεση του θανάτου της φοιτήτριας φαίνεται πως θα κλείσει όταν το ψέµα µεταµφιέζεται σε αλήθεια και το λάθος µοιάζει η πιο σωστή επιλογή.
Το αίνιγµα βρίσκεται στο µονοπάτι
που οδηγεί στην Πτώση.
Θα µπορέσουν ο Πέτρος και η Άννα
να βρουν τη λύση;

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΝΤΙΚΡΥ ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΕΥΤΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ

 Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913) από τον τουρκικό ζυγό, ο ελληνικός στρατός συνεχίζει ελευθερώνοντας μία-μία και τις πόλεις της Βορείου Ηπείρου μέχρι έξω από τον Αυλώνα. Μερικές μάλιστα πόλεις της Βορείου Ηπείρου ανέκτησαν νωρίτερα την ελευθερία τους (π.χ. Χειμάρρα με τον Σπ. Σπυρομήλιο 5/10/1912 , Κορυτσά με τον Παν. Δαγκλή 7/12/1912).

Στις 17 Δεκεμβρίου 1913 η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία, δυστυχώς, εξυπηρετώντας δικά τους συμφέροντα, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας δημιουργούν για πρώτη φορά το Αλβανικό κράτος, περιέχοντας στα όριά του προς ενίσχυση της νεοϊδρυθείσης Αλβανίας και τη Βόρειο Ήπειρο. Από τότε το βόρειο τμήμα της Ηπείρου πέρασε στην ιστορία ως «Βόρειος Ήπειρος». Μάλιστα εκβιάζουν την Ελληνική κυβέρνηση να διαλέξει μεταξύ νησιών ανατολικού Αιγαίου και Βορείου Ηπείρου
Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό να ξεσηκωθεί προχωρώντας σε ένοπλη εξέγερση με αποκορύφωμα την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ της Βορείου Ηπείρου στις 17 Φεβρουαρίου 1914. Σχηματίσθηκε Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο και μέλη τους ηρωικούς Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς & Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανό. Υψώνεται η σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου και ενταγμένος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σε εθελοντικά αυτονομιακά σώματα & «ιερούς λόχους» ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο υποχρεώνοντας τους Αλβανούς να υπογράψουν στις 17 Μαΐου 1914 ( δηλαδή σε 3 μήνες) το Πρωτόκολλο της Κερκύρας. Σύμφωνα με αυτό, αναγνωρίζονταν αυτονομία και αυτοδιοίκητο της Βορείου Ηπείρου, ελευθερία σχολείων, γλώσσας, θρησκείας, επί πλέον δε το δικαίωμα να έχουν οι Βορειοηπειρώτες δικό τους στρατό και δική τους χωροφυλακή. Ονομάζεται η περιοχή «Ήπειρος» περιλαμβανομένων και της Χειμάρρας, Αργυροκάστρου, Αγ. Σαράντα, Κολώνιας, Λεσκοβικίου, Πρεμετής, Κορυτσάς κ.α. και οι κάτοικοι της ονομάζονται «Ηπειρώτες» και όχι «Αλβανοί».
Η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έκρυθμη κατάσταση στην Αλβανία αναγκάζει τους Ευρωπαίους να επιτρέψουν την είσοδο του ελληνικού στρατού για την αποκατάσταση της τάξης στη Βόρειο Ήπειρο. Έτσι, στις 14 Οκτωβρίου 1914 ο ελληνικός στρατός ελευθερώνει για δεύτερη φορά τη Βόρειο Ήπειρο. Η αυτονομιακή κυβέρνηση παραδίδει ευχαρίστως την εξουσία της στον ελευθερωτή στρατό. Η ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα ακολουθήθηκε από τη συμμετοχή δεκαέξι αντιπροσώπων της στη βουλή των Ελλήνων στις ελληνικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν ενα χρόνο αργότερα.
Ο διχασμός, όμως, και η έλλειψη ομοψυχίας στην Ελλάδα (Βενιζέλου - βασ. Κωνσταντίνου), που είχε ως συνέπεια και την Μικρασιατική καταστροφή (1922), έδωσαν την ευκαιρία στους Ευρωπαίους προστάτες των Αλβανών να αποσπάσουν και πάλι τη Βόρειο Ήπειρο από τον εθνικό κορμό.
Στη δεκαετία του 1920 ο αλβανικός εθνικισμός απέκοψε πραξικοπηματικά την Αλβανική Εκκλησία από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Προσπάθησε μάλιστα να επιβάλει ως λειτουργική γλώσσα παντού την Αλβανική. (Κύριος εκπρόσωπος ο Αλβανός ψευδεπίσκοπος από την Αμερική Φαν Νόλι).
Στη δεκαετία του 1930 ο βασιλιάς Ζιώγου επιτέθηκε εναντίον της Ελληνικής παιδείας. Οι Βορειοηπειρώτες προσφεύγουν στο δικαστήριο της Χάγης και δικαιώνονται (1935).
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 στο πλευρό των Ιταλικών μεραρχιών εισέβαλαν και δύο Αλβανικές εναντίον της Ελλάδος. Ο γενναίος, όμως, ελληνικός στρατός προήλασε και πάλι νικηφόρα στη Βόρειο Ήπειρο και έγινε δεκτός από τους Βορειοηπειρώτες ως ελευθερωτής. Για τρίτη φορά ελευθερώθηκε η Βόρειος Ήπειρος.
Η ελευθερία αυτή κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1941, οπότε με την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε και τη Βόρειο Ήπειρο.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του Άξονα, η Ελληνική Κυβέρνηση ζήτησε στη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης των 21 Εθνών στο Παρίσι (30/08/1946) την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα. Το ζήτημα παραπέμφθηκε - ύστερα από αντιδράσεις του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ και άλλων κομμουνιστικών κρατών - στο Συμβούλιο Υπουργών των Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλία, ΗΠΑ, Μεγ.Βρετανία, Ρωσία) που έγινε στη Νέα Υόρκη (4 Νοεμβρίου έως 12 Δεκεμβρίου 1946),. Το Συμβούλιο ανέβαλε τη λήψη αποφάσεων ως προς το Βορειοηπειρωτικό για μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης με την Αυστρία και τη Γερμανία. Η συνθήκη ειρήνης με την Αυστρία υπογράφηκε στις 15 Μαΐου 1955 στην Βιέννη. Με την Γερμανία στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 στην Μόσχα.
Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εκκρεμεί και περιμένει τή λύση του.
Ο Θοδωρής Δεύτος μας μεταφέρει στο 1955, λοιπόν, όπου πέντε νέοι Βορειοηπειρώτες προσπαθούν να διαφύγουν στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς, οι αλβανικές περίπολοι και το ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα κατά μήκος της συνοριακής γραμμής, τους σταματούν.
Ο κεντρικός ήρωας, ο Οδυσσέας, καταφέρνει και περνάει αντίκρυ!
Αμερικανός πολίτης, πλέον, επιστρέφει πίσω μετά από τριάντα τέσσερα χρόνια, θέλοντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί του άνθρωποι. Για ακόμη μια φορά, η ζωή όλων θα αλλάξει....
Το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου είναι το πιο άγνωστο ζήτημα σε μας τους Έλληνες. Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την εισροή χιλιάδων Βορειοηπειρωτών αλλά και Αλβανών στην Ελλάδα, έμαθε η νέα γενιά λίγα πράγματα για τον ρόλο των τότε πολιτικών σε εθνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Σήμερα, ο συγγραφέας, με αληθινές μαρτυρίες μάς παρουσιάζει την σκληρή πολιτική στάση της Αλβανίας προς στην ελληνική μειονότητα. Οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες γέμισαν τις πιο απάνθρωπες φυλακές της χώρας αφήνοντας το αίμα τους και πολλοί από αυτούς, την ίδια τους τη ζωή.
Με ψεύτικες κατηγορίες και δίκες αλλά και με τον τίτλο του "θιγμένου" ο κάθε Έλληνας μαρτύρησε το λιγότερο για δεκαπέντε χρόνια. Μερικοί τα κατάφεραν και γύρισαν στις οικογένειές τους δίχως βέβαια, σώμα και ψυχή. Κάποιοι άλλοι, όμως, άφησαν την τελευταία τους πνοή, και την τελευταία ρανίδα του αίματός τους.
Τα βασανιστήρια πολλά και φρικιαστικά. Κάθε μέρα το ξύλο ήταν το λιγότερο "κέρασμα". Χωρίς τροφή και με ανυπόφορο κρύο, βίωναν καθημερινά τα μαρτύρια της κόλασης. Η λευτεριά ήταν για αυτούς το όνειρο που τους κρατούσε ζωντανούς.
Οι γείτονές μας, οι Αλβανοί, κάψανε εκκλησίες, γκρέμισαν σπίτια και στήσανε στα τρία μέτρα κάθε Έλληνα της μειονότητας. Σκότωσαν με ευκολία κάθε ψυχή ελληνική, καθετί ελληνικό.
Το άδικο σε όλα αυτά είναι ότι η συμμετοχή της Ελλάδας ήταν μηδαμινή. Σφαγιάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι στο όνομα της ελευθερίας, στο όνομα της χώρας μας. Η ιστορία δεν την δικαιώνει γιατί δεν της αξίζει. Δεν όρθωσε, όπως έπρεπε, το ανάστημά της απέναντι στους δολοφόνους των παιδιών της.
Στο σημείο αυτό θέλω να αναφέρω ότι ο παππούς μου μπήκε στην Ελλάδα το 1922 με την μισή οικογένεια του. Παιδάκι τότε, γύρω στα δώδεκα, ήρθε στη Θεσσαλονίκη με τα δύο αδέρφια του, αφήνοντας πίσω γονείς, αδέρφια, συγγενείς και φίλους. Ο ένας αδερφός έφυγε για την Αμερική, όπως και ο Οδυσσέας. Δεν βρεθήκανε ποτέ ξανά! Με κανένα μέλος της οικογένειάς του. Χάθηκαν μέσα στο πέρασμα των χρόνων σε καινούριες πατρίδες. Η Σίνιτσα ήταν, πλέον, παρελθόν.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που λέει την αλήθεια, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Χωρίς περιττές αμπελοφιλοσοφίες, αλλά με γνώση, στρέφει το δάχτυλο προς εκείνη την πλευρά. Σε μια ακόμη χαμένη πατρίδα!
Ένιωσα μέσα μου να σκιρτά, παρόλο που γεννήθηκα εδώ, όπως και ο πατέρας μου, μια λύπη μεγαλύτερη, αν μπορούμε να τη μετρήσουμε. Ένα "γιατί" θέριεψε μαζί με ένα ακόμη μεγαλύτερο "κατηγορώ". Για ακόμη μια φορά η Ελλάδα αφανής!
Κύριε Δεύτο, με συγκινήσατε βαθιά, ανεξάρτητα από την καταγωγή μου. Το βιβλίο σας, με την ακόμη πιο ώριμη γραφή σας, λυγάει και σίδερα . Οι ανθρώπινες φωνές βγαίνουν αβίαστα μέσα από κάθε σελίδα του. Φωνές σπαρακτικές, γεμάτες λυγμό και πόνο.
Κατατρεγμένοι Ελληνες με φωνή "βοώντος εν τη ερήμω".
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από εμένα και τον πατέρα μου γιατί μας μαθαίνετε ιστορία κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να κάνει το κράτος μας μέσα από τα βιβλία του.
Συγχαρητήρια!


Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:

1955. Πέντε νέοι Βορειοηπειρώτες προσπαθούν να διαφύγουν στην Ελλάδα αλλά έρχονται αντιµέτωποι µε τις αλβανικές περιπόλους και το ηλεκτροφόρο συρµατόπλεγµα κατά µήκος της συνοριογραµµής. Μόνο ο Οδυσσέας καταφέρνει να γλιτώσει και να περάσει αντίκρυ… Καταλήγει στην Αµερική, τα χρόνια περνούν, αλλά δεν παύει να αγωνιά για τη µοίρα των δικών του και της Όλγας, του µεγάλου του έρωτα. Να ’ναι άραγε ζωντανοί ή άφησαν την τελευταία τους πνοή στις απάνθρωπες φυλακές του Σπατς;
1989. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου αποτελεί έναυσµα για την κατάρρευση του σκληρού καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα. Μετά από τριάντα τέσσερα χρόνια, το πέρασµα αντίκρυ έχει αρχίσει να ανοίγει και ο Οδυσσέας αποφασίζει να αφήσει την οικογένειά του πίσω στην Αµερική και να επιστρέψει στο χωριό του. Η καταβύθιση στα γεγονότα του παρελθόντος και η απρόσµενη συνάντηση µε αγαπηµένα πρόσωπα θα αλλάξουν την πορεία της ζωής του για πάντα…
Ένα συγκλονιστικό µυθιστόρηµα που βασίζεται σε µαρτυρίες και πραγµατικά γεγονότα.