ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ JO NESBØ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Όταν διάβασα τις πρώτες απόψεις για το Βασίλειο σε βιβλιοφιλικές ομάδες, μου ήρθαν στο μυαλό οι αντιδράσεις κάποιων fans όταν οι Metallica αποφάσισαν να αλλάξουν το είδος μουσικής στα τραγούδια τους. Αγαπώ τους Metallica, αγαπώ τον Nesbø, οπότε όλο αυτό με έκανε να θέλω να ξεκινήσω το βιβλίο νωρίτερα από ό,τι υπολόγιζα. 

Οι περισσότεροι λένε για μια φλυαρία που υπάρχει στις πρώτες σελίδες και προσωπικά, φτάνοντας στις 200 έψαχνα να τη βρω. Ίσως φανεί υπερβολικό σε κάποιους, αλλά δεν βρήκα σημείο που να με κουράσει ή να πω "έλα στο ζουμί βρε Jo".  Διαφορετικό από τη σειρά με τον αγαπημένο μου Χάρι Χόλε και σελίδα τη σελίδα δεν με άφηνε να τον αναζητήσω ή να μου λείψει.

Ο Ρόι και ο Καρλ, δύο αδέρφια που έχασαν νωρίς και ξαφνικά τους γονείς τους, ζουν σε ένα ορεινό κι απομονωμένο κτήμα, το "βασίλειο", όπως έλεγε ο πατέρας τους. Μεγαλώνοντας ο Καρλ αποφασίζει να σπουδάσει στο εξωτερικό κι έτσι ο Ρόι μένει μόνος του να προσέχει το κτήμα και να δουλεύει ως μηχανικός αυτοκινήτων στην αρχή κι έπειτα ως διευθυντής βενζινάδικου. Μετά από κάποια χρόνια ο Καρλ επιστρέφει, μαζί με τη σύζυγό του Σάνον, κι έχοντας σπουδαία σχέδια μέσα στη βαλίτσα του. Τι είναι αυτό που λείπει από το χωριό τους και θα τους κάνει πλούσιους; Ένα ξενοδοχείο, το οποίο θα σχεδιάσει η αρχιτέκτονας Σάνον.

Ο Ρόι νιώθει πολύ ευτυχισμένος που έχει τον αγαπημένο του μικρό αδερφό πίσω, μα σύντομα, μυστικά που έχουν μείνει κρυμμένα στο παρελθόν θα κάνουν την εμφάνισή τους και ο Ρόι θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην πάθουν κακό τα άτομα που αγαπάει και νοιάζεται.

Οι χαρακτήρες των δύο αδερφών δεν είναι ίδιοι και δεν θα χαρεί όλο το χωριό με τα σχέδια του Καρλ. Μα ο Ρόι έχει ένα πράγμα στο μυαλό του κι αυτό είναι τα λόγια που άκουγε συχνά από τον πατέρα του "πάνω από όλα η οικογένεια". 

Η εξέλιξη της γραφής του είναι αδιαμφισβήτητη, η ατμόσφαιρα του βιβλίου του σκοτεινή και γεμάτη μυστήριο και οι χαρακτήρες, που ο Nesbø έχει εμβαθύνει απίστευτα, είναι τόσο καλά ψυχογραφημένοι που έκαναν αυτές τις 694 σελίδες να τις διαβάσω πολύ άνετα. Φτάνοντας τις 60 περίπου τελευταίες κι ενώ η αγωνία έχει ανέβει, δεν ήθελα να τελειώσει. Είχα έρθει κοντά στον Ρόι, ήθελα να συνεχίσει να μου αφηγείται ιστορίες. Να μάθω κι άλλες πράξεις του κι ας μην συμφωνούσε η ηθική μου μαζί τους. Ήθελα να μείνω κι άλλο σε αυτό το χωριό με αυτούς τους κατοίκους που όλοι βάζουν το λιθαράκι τους για να συνεχιστεί η υπόθεση.

Πολύ θετικό ότι ο συγγραφέας αποφάσισε να δώσει την αφήγησή του σε πρώτο πρόσωπο από την πλευρά του Ρόι. Δεν γινόταν να μη τον νοιαστώ. Αυτό όμως, δεν υποβαθμίζει καθόλου και τον ρόλο που έχει ο Καρλ στην πλοκή.

Απόλυτα ατμοσφαιρικό βιβλίο, με κάποιες σκληρές εικόνες, που μπορεί να μην έχει την δράση προηγούμενων βιβλίων του, μα για μένα ήταν ένα απόλυτο page turner. Δεν θα φύγε εύκολα ο Ρόι από το μυαλό μου.

Ένα κοινωνικό βιβλίο με στοιχεία θρίλερ που δίνει θέση στους σκοτεινούς χαρακτήρες του και σε ένα χωριό που η οικονομική καταστροφή αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. 

Ο ταλαντούχος Jo Nesbø μετά από 16 βιβλία συνεχίζει να με εκπλήσσει ευχάριστα. Πολύ ευχάριστα. Πραγματικά ανυπομονώ για την επόμενη ιστορία του.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΛΓΥΡΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Ένας λόγος που επέλεξα αυτή τη συλλογή είναι το εξώφυλλό του. Με έναν περίεργο τρόπο το έβλεπα να κοσμεί την βιβλιοθήκη μου. Νέος συγγραφέας, διηγήματα κι όμως, δεν φοβόμουν μήπως δεν μου αρέσει. Λίγο πριν το ξεκινήσω και διαβάζοντας, ξανά, το οπισθόφυλλο, έφτιαξα μια συγκεκριμένη playlist στο YouTube. Τα λίγα λόγια για το κάθε διήγημα μου έβγαλαν συγκεκριμένα τραγούδια που ήθελα να ακούσω κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Και τελικά, έδεσαν πολύ καλά.

Τέσσερα διηγήματα που τα ενώνει ένα μόνο χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών. Σε όλους βγαίνει κι ο άλλος εαυτός τους, ο δεύτερος που παίρνει τα ηνία και πράττει.
Και τα τέσσερα με ταξίδεψαν και με έκαναν να σκεφτώ. Ένιωθα σε κάθε πρωταγωνιστή το πιο έντονο συναίσθημά του. Τι γίνεται όταν φέρεσαι υπερβολικά, όταν η πίστη σου είναι το μόνο που έχεις στη ζωή σου, όταν νιώθεις ότι αδικείσαι, όταν το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι η ελευθερία σου. Όλα αυτά ο συγγραφέας τα τύλιξε σε μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, και επέλεξε να θίξει θέματα όπως το bullying, η μοναξιά, η εργασιακή εκμετάλλευση. Ένα πράγμα που με παραξένεψε είναι ότι
Αυτό που δεν περίμενα όταν το τελείωσα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο μου άρεσε περισσότερο. Είμαι ανάμεσα στο δεύτερο και στο τρίτο.

"Τριαντάφυλλα και νύχια": Ένα κορίτσι που βιώνει την αδιαφορία της μητέρας του και το bullying από τους συμμαθητές της, κάνει μια συμφωνία με μία γριά μάγισσα ώστε να καλυτερέψει η ζωή της. Αυτή η απόφαση της φαίνεται εύκολη στην αρχή, μα στη συνέχεια θα προβληματιστεί.
"Παλαιό βιβλιοπωλείο": Εκεί θα κάνει την εμφάνισή της μια μάγισσα που θα τρομάξει τον ιδιοκτήτη. Μόνο ο παπάς θα μπει στη διαδικασία να την αντιμετωπίσει. Θα ζητήσει την βοήθεια ενός επιστήμονα, ο οποίος όμως θα αρνηθεί.
"Το μηχανάκι": Ένας ντελιβεράς χάνει τη πίστη του για τη ζωή όταν, εκτός από τον πατέρα του, χάνει τη μητέρα του. Έχει ένα πολύ κακό αφεντικό κι όταν πάει να παραδώσει μια πίτσα, γίνεται ένα τροχαίο και χάνει τη ζωή του. Γυρίζει στον κόσμο των ζωντανών θέλοντας να βασανίσει το αφεντικό του, μα τελικά γίνεται το αντίθετο. Αγαπημένη φράση που υπογράμμισα "Όσοι ζουν πραγματικά την κάθε στιγμή τους δεν φοβούνται και να πεθάνουν".
"Θηλιά στον λαιμό": Στον καναπέ ενός ψυχαναλυτή κάθεται ένα βαμπίρ. Μιλάει για τα εγκλήματα που έχει κάνει, ενώ νοσταλγεί την ελευθερία του.

Μια συλλογή διηγημάτων 134 σελίδων η οποία κρύβει σκέψεις πίσω από τις λέξεις της και σε βάζει να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ στη θέση των ηρώων της. Εσείς, πώς θα αντιδρούσατε;
Ο Γιώργος Δόλγυρας έδωσε ένα αρκετά καλό πρώτο δείγμα της γραφής του.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΟΥΡΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Είναι κάποιοι συγγραφείς που από την πρώτη τους εκδοτική προσπάθεια σε κερδίζουν. Μπορεί με τον Λευτέρη Μπούρο να ξεκίνησα ανάποδα και να διάβασα πρώτα το δεύτερο βιβλίο του, αλλά φτάνοντας στη μέση των διηγημάτων συνειδητοποίησα ότι και με τους Ερασιτέχνες δολοφόνοι να ήταν η αρχή της γνωριμίας μας, πάλι θα με κέρδιζε και πάλι θα περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο του. Η μεστή και άμεση γραφή που διήγημα το διήγημα γίνεται πιο ώριμη, η ατμόσφαιρα όλων των διηγημάτων, το ότι σε πολλά σημεία διάβαζα χωρίς ανάσα, οι χαρακτήρες που πολλούς συμπάθησα και με έκαναν να ενδιαφερθώ και να νοιαστώ για την συνέχεια που θα έχουν, το έκαναν ένα βιβλίο που διάβασα πολύ γρήγορα και απήλαυσα πολύ.

Οχτώ ιστορίες μυστηρίου που σε όλες εμπλέκεται ένας ερασιτέχνης δολοφόνος. Οχτώ ιστορίες μυστηρίου που δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Ιστορίες που με γέμισαν διάφορα συναισθήματα. Ιστορίες που οι πρωταγωνιστές έχουν να σου πουν πολλά. Μία τη διάβαζα χωρίς ανάσα, μία με συγκίνησε πολύ, σε μία ένιωθα τρόμο.
Μπορεί το πρώτο διήγημα να μην μου άρεσε τόσο πολύ, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι με κούρασε, από 'κει και ύστερα όμως δεν περίμενα ότι θα δυσκολεύομουν να διαλέξω το πιο αγαπημένο μου. Ξεχώρισα τα "Ο Μίμος" που διάβαζα χωρίς ανάσα, ήθελα να αγκαλιάσω τον πρωταγωνιστή. "Λυδία" που μέσα σε λίγες σελίδες με συγκίνησε πολύ. "Ο άνθρωπος του βάλτου" που δεν κατάλαβα πότε άρχισα και πότε τελείωσα το διήγημα. "Αιρετικός" που ενθουσιάστηκα με το στιχάκι τραγουδιού των αγαπημένων Iron Maiden και ένιωσα συμπόνια για τον πρωταγωνιστή. "Ποιος μίλησε;" που ένιωθα τον τρόμο στις περισσότερες σελίδες και "Άγια Νύχτα" που αν ήμουν στην θέση του πρωταγωνιστή, κι εγώ θα ήθελα να φύγω μακριά από εκείνο το μέρος.
Δεν θέλω να αναλύσω τις ιστορίες. Για μένα ήταν καλύτερο που αφέθηκα στις σελίδες τους ξέροντας μόνο ότι γράφει το οπισθόφυλλο.

Ο συγγραφέας μπήκε στο πετσί των πρωταγωνιστών και μας χάρισε μια φοβερή συλλογή διηγημάτων. Αγαπάει να γράφει και πλέον τον εμπιστεύομαι και στα διηγήματα και στα μυθιστορήματα. Οι "Ερασιτέχνες δολοφόνοι" ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα και χάρηκα που σε κάποια σημεία πήρα το στιλό μου και υπογράμμισα προτάσεις που μου είπαν κάτι παραπάνω.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ 

 

 

ΙΚΕΤΕΣ ΑΛΕΞΗΣ ΜΟΣΤΡΙΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Όταν ξεκίνησα τους "Ικέτες" δεν ήξερα ότι, λόγω τρεξίματος, θα διάβαζα δέκα σελίδες τη μέρα. Λίγο το άγχος, λίγο ο ενθουσιασμός δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ περισσότερο στο βιβλίο. Όμως, ταυτόχρονα, το είχα στο μυαλό μου. Αναρωτιόμουν αν η πρώτη προσπάθεια του συγγραφέα θα στεφθεί με επιτυχία. Το πως κολλάει το φτερό του εξωφύλλου με την υπόθεση. Αν εξηγεί, κάπου στο βιβλίο, το γιατί ο πρωταγωνιστής του έχει ένα τόσο πρωτότυπο όνομα. Ήρθε η στιγμή που το τελείωσα και η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ο συγγραφέας με έκανε να το απολαύσω και παράλληλα χάρηκα πολύ που μπήκε στην βιβλιοθήκη μου.

Ο Ωρίωνας Άστρος είναι ένας αστυνομικός με εμπειρία στη δουλειά του, με ένα παρελθόν που τον βαραίνει ακόμα, με εχθρούς στον χώρο εργασίας του και έχει μια αγάπη. Το ουίσκι.

Όταν ένας δολοφόνος αρχίσει να αφήνει τα θύματά του σε παραλίες της Αττικής, ο Άστρος θα πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τον βρει. Γιατί ο τρόπος του είναι τελείως μακάβριος. Σε στάση προσευχής, με ιδιαίτερο ντύσιμο και κάνοντας ότι χρειάζεται για να μην αναγνωριστούν τα θύματα. Οι δολοφονίες συγκλονίζουν όλη τη χώρα και ο αστυνόμος δέχεται πιέσεις να φέρει γρήγορα και σωστά αποτελέσματα στην έρευνα. Όσο όμως οδηγείται σε αδιέξοδο, ο κλοιός σφίγγει και ο δολοφόνος φέρνει τον κίνδυνο πολύ κοντά στα μέλη της ομάδας του.

Γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο τελετουργικό; Τι σχέση έχει το φτερό; 

 

Αυτές ήταν οι απορίες μου στην αρχή, γιατί μετά, ήρθαν κι άλλες. Ο συγγραφέας με πολύ καλή γραφή, με περιγραφές ζωντανές, με χαρακτήρες που συμπάθησα, με ωραία πλοκή, με ονόματα πρωτότυπα αλλά και ταιριαστά τελικά, και με μια ατμόσφαιρα μυστηρίου με ταξίδεψε στην χειμωνιάτικη Αθήνα. Στις τελευταίες σελίδες έζησα πολύ έντονα το βιβλίο. Ανέβηκε τόσο η δράση και η αγωνία μου, που μιλούσα στον πρωταγωνιστή.

Ένα άλλο θετικό, ειδικά για όσους δεν μπορούν τις πολύ σκληρές περιγραφές, είναι ότι ο συγγραφέας δεν αναλύει πολύ τα θύματα. Δίνει τόσο όσο πρέπει κι αφήνει την επιλογή στον αναγνώστη αν θέλει να συμπληρώσει την εικόνα. Κι όλα αυτά υπό μουσικής. Μπορεί να αγαπώ τη μέταλ μουσική, αλλά η ρεμπέτικη κόλλησε άψογα με την πλοκή. Αφήνει μια ωραία αίσθηση στον αναγνώστη.

Στην αρχή τα εναλλάξ κεφάλαια με το παρελθόν ίσως μπερδέψουν, αλλά μετά απλά μαζεύεις στοιχεία για να βρεις κι εσύ τον δολοφόνο.

Οι "Ικέτες" είναι ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Με συγκίνησε και μόνο μια λέξη μου ήρθε στο μυαλό τελειώνοντάς το. Δικαίωση. Ο Αλέξης Μοστριός τα κατάφερε περίφημα.

 

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

 

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΑΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΓΚΛΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ

Πρώτο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή που διαβάζω και οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι οι καλύτερες. Όταν το άνοιξα δεν είχα ιδέα τι θα μου προκαλούσε, ειδικά το δεύτερο μέρος. Ένιωσα τον τρόμο στο πετσί μου, τις τελευταίες εκατό περίπου σελίδες τις γυρνούσα σαν τρελή και καμιά σκέψη που είχα ως προς το τέλος της ιστορίας, δεν έφτασε κοντά σε αυτό που επέλεξε ο συγγραφέας. Μια λέξη ήρθε στο μυαλό μου όταν το τελείωσα: παράνοια.
Εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα βάζει στην πλοκή του το πως άνθρωποι με επιρροή χρησιμοποιούν τη δύναμη που έχουν και επιβάλλονται σε αδύναμους εκμεταλλεύοντάς τους.
Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα.

Χάνοντας τη μία δουλειά σε ένα βίντεο κλαμπ της Αθήνας, ο Σίμος Σουλιώτης πηγαίνει σε ένα μπαράκι το οποίο είναι και στέκι του. Εκεί, βρίσκει τον Βασίλη, έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, στο γραφείο του οποίου δουλεύει όταν υπάρχουν υποθέσεις. Μετά από λίγο δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του που ζει στην Πελοπόννησο, τον ενημερώνει ότι μια κοπέλα του διπλανού χωριού έχει εξαφανιστεί και η μητέρα του κοριτσιού δίνει πολύ καλή αμοιβή. Ο Σίμος χρειάζεται τα λεφτά και πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια εύκολη υπόθεση, την επόμενη ημέρα παίρνει το λεωφορείο και αναχωρεί για το ορεινό χωριό Αδέρα. Σύντομα ανακαλύπτει ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι όσο φιλόξενος και χαμογελαστός να είναι κάποιος, μπορεί μέσα του να κρύβει επικίνδυνα πράγματα. Στη χιονισμένη Αδέρα που δεν έχει ίντερνετ και τα παιδιά ζουν χωρίς κινητά, συνειδητοποιεί ότι η ζωή του κινδυνεύει.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι πιο ήρεμο, μαθαίνουμε τους ήρωες, ένιωθα το μυστήριο και προσπαθούσα να βγάλω άκρη μαζί με τον Σίμο. Στο δεύτερο μέρος η ένταση ανεβαίνει και γίνεται το απόλυτο page turner. Σε πολλά σημεία διάβαζα με κομμένη ανάσα.
Με γραφή που με καθήλωσε από τις πρώτες σελίδες, με φοβερή ατμόσφαιρα με περιγραφές έντονες και ανατριχιαστικές, οι οποίες με έκαναν να νιώθω ότι ήμουν κι εγώ στην Αδέρα, ένιωθα το κρύο μαζί με τους χαρακτήρες. Με δράση, ανατροπές, χαρακτήρες καθόλου άψυχους, διαλόγους ρεαλιστικούς, χωρίς σημεία που να με κούρασαν και με σκηνές που κάποιες από αυτές είναι βίαιες. Τα κεφάλαια είναι τόσο όσο πρέπει, και αρκετά από αυτά με τον τρόπο που σταματάνε, ανέβαζαν την αγωνία μου.
Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο τον πρωταγωνιστή. Ο Σίμος είναι κυνικός, εθισμένος στο τσιγάρο και θέλει τα λεφτά του να τα χαλάει σε τσιγάρα και αλκοόλ. Η αφήγηση γίνεται από την πλευρά του και μου άρεσαν κάποιες σκέψεις του, όπως και οι ατάκες του. Μέχρι τη μέση περίπου δεν ήξερα αν τον συμπαθώ ή όχι, όμως γυρνώντας τις σελίδες και φτάνοντας προς το τέλος, συνειδητοποίησα ότι του έλεγα να προσέχει.
Υπάρχουν κάποιες βωμολοχίες κι αυτό ίσως ξενίσει κάποιους, μα είναι έντονες μόνο στην αρχή.

Σίγουρα θα διαβάσω κι άλλο βιβλίο του. "Η τελευταία νύχτα της Αδέρας" είναι ένα ευανάγνωστο βιβλίο θρίλερ με στοιχεία τρόμου που με έκανε να χαμογελάσω, να συγκινηθώ και να τρομάξω, και φυσικά το προτείνω σε όλους όσους αγαπούν αυτό το είδος. Και μια συμβουλή. Αν χρησιμοποιείτε antistress μπαλάκι, να το έχετε δίπλα σας. Σε κάποιες σελίδες θα το χρειαστείτε.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

"Η γνώση είναι δύναμη"

Γιατί άργησα να διαβάσω την Εποχή των Θρύλων;
Αυτό ήταν το πρώτο που αναρωτήθηκα όταν έκλεισα το βιβλίο. Γιατί ναι, το έκλεισα ενθουσιασμένη κι ευτυχώς, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Όταν το έπιασα στα χέρια μου συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που είναι 600 σελίδες, είναι ένα βαρύ βιβλίο. Σκεφτόμουν ότι πότε πότε θα ήθελα κάπου να το στηρίζω, αλλά αυτό το είχα στο μυαλό μου μέχρι να διαβάσω τις πρώτες σελίδες. Μετά δεν με ένοιαζε, ήθελα απλά να είμαι στον κόσμο της Εποχής. Δεν περίμενα ότι ο πρόλογος θα με έκανε να συγκινηθώ. Δεν περίμενα ότι από τον πρόλογο η σκέψη μου, εγώ ολόκληρη θα ήθελα να μπω μέσα στο βιβλίο. Δεν περίμενα ότι κάθε φορά που θα άνοιγα το βιβλίο θα ήταν σαν να μην υπήρχε ο κόσμος γύρω μου.

Είμαστε σε μια εποχή που η γνώση έχει χαθεί, η εξέλιξη έχει σταματήσει, τα κατορθώματα μιας Αρχαίας Δυναστείας έχουν εξαφανιστεί και οι άνθρωποι έχουν γυρίσει πίσω στην μεσαιωνική εποχή του ατσαλιού και του σιδήρου. Το μόνο που έχει μείνει είναι οι θρύλοι, θρύλοι που ανάμεσα σε μύθο και πραγματικότητα, όταν λέγονται αφήνουν τους ακροατές με κομμένη ανάσα.
Ο Λίαμ και ο γιος του ο Χόουπ μετά από τις επιλογές του πρώτου ζούνε, εδώ και δέκα χρόνια, στο Άρυεν. Περνάνε τη ζωή τους ζόρικα αλλά ήσυχα και με ασφάλεια. Μέχρι τη στιγμή που θα τους ανακαλύψουν οι διώκτες τους και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εγκαταλείψουν το σπίτι τους γρήγορα. Τα μέρη έξω από το Άρυεν είναι πανέμορφα αλλά δεν είναι όλα φιλόξενα και, με τον κίνδυνο σε κάθε τους βήμα, θα ξεκινήσει η μεγάλη περιπέτειά τους.
Ένα κυνηγητό λόγω τυφλής εκδίκησης και μίσους, ξένοι άνθρωποι που θα γίνουν φίλοι, άλλοι απορροφημένοι στο καθήκον και στους όρκους τους κι εγώ να διαβάζω με προσήλωση.

Το βιβλίο έχει αρκετούς χαρακτήρες και μέρη κι αν δεν διάβαζα με την προσοχή μου όλη στραμμένη εκεί, ίσως χρειαζόταν να ανατρέξω πίσω για επανάληψη. Σε αυτό θεωρώ βοήθησε η γραφή η οποία με κέρδισε από την αρχή του βιβλίου. Στρωτή, και ταιριάζει εντελώς στο βιβλίο. Φαίνεται η αγάπη που έχει βάλει ο συγγραφέας στις λέξεις του, φαίνεται ότι δούλεψε σκληρά. Με περιγραφές που ναι, είναι πολλές αλλά είναι ολοζώντανες και δεν με κούρασαν καθόλου. Χάρη σε αυτές είχα την εικόνα των τόπων που βρίσκονται οι χαρακτήρες, τα έβλεπα όλα μπροστά μου. Ο συγγραφέας δημιούργησε έναν φοβερό κόσμο. Υπάρχουν σημεία που αναφέρονται στο παρελθόν, ίσως κάποιοι τα δουν ως αχρείαστα, αλλά είναι αναμνήσεις των ηρώων και προσωπικά ένιωσα ότι μέσω αυτών τους κατάλαβα καλύτερα.
Αυτό που με εξέπληξε πολύ ευχάριστα στο βιβλίο ήταν οι χαρακτήρες του. Στην αρχή νόμιζα ότι ο Λίαμ και ο Χόουπ θα έχουν στα χέρια τους την αφήγηση μα έκανα λάθος, βλέπουμε την μεριά κι από άλλους ήρωες. Όλοι παίρνουν μέρος στην πλοκή, ο συγγραφέας δεν έχει δημιουργήσει κανέναν χωρίς λόγο και όλοι μου έβγαλαν συναισθήματα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Έβλεπα ότι δεν έκαναν τίποτα χωρίς σκοπό, υπάρχουν λόγοι πίσω από κάθε πράξη τους. Ειδικά με κάποιους, ένιωθα ότι με απορροφούσαν τόσο τα λόγια τους που ήταν σαν να κρέμομαι από τα χείλη τους. Σ' αυτό το σημείο να πω ότι γρήγορα έπιασα το στιλό στα χέρια μου και υπογράμμιζα προτάσεις που μιλούσαν μέσα μου.
Υπάρχουν σκηνές που με συγκίνησαν, δράση και όσο προχωρούσε η ιστορία ανέβαινε και η αγωνία μου με αποκορύφωμα τις τελευταίες σελίδες.
Τελειώνοντας το έβδομο κεφάλαιο δεν μπόρεσα να συνεχίσω κατευθείαν στο επόμενο. Ήταν τόση η ένταση που ένιωθα που έπρεπε να πάρω δύο ανάσες. Η περιέργειά μου όμως, για τη συνέχεια ήταν μεγάλη κι έτσι έφτασα στο τέλος κι ήθελα αυτό που θέλουν όλοι όσοι έχουν απολαύσει το βιβλίο. Το δεύτερο μέρος.

Είμαι σχετικά καινούρια στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας. Βιβλίο το βιβλίο χαίρομαι όλο και περισσότερο που συνεχίζω να τη γνωρίζω. "Η εποχή των Θρύλων" ανήκει στα βιβλία που όταν το τελειώσεις, θέλεις να το συζητήσεις, ειδικά με κάποιον που θα καταλάβει τον ενθουσιασμό σου.
Λίαμ, Χόουπ, Εβένινοι ιππότες ανυπομονώ για την συνέχεια.

"Άδραξε τις στιγμές. Απόλαυσέ τες. Ζήσε. Αγάπησε. Απολάμβανε ό,τι έχεις. Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει, ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Ζήσε τη ζωή, μάθε να αγαπάς και δώσε χρόνο στους αγαπημένους σου."

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΓΛΑΡΟΥ ΜΑΙΡΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ

 

Πολλά βιβλία που περιμένουν τη σειρά τους. Πολλά μέρη που δεν είχα ακόμη τη τύχη να βρεθώ. Πόσο ωραίο όταν ξεκινάς ένα βιβλίο και σε μεταφέρει στο μέρος που διαδραματίζεται. Ειδικά όταν είναι ένα νησί που θέλω τρελά να επισκεφτώ. Δεν έχω πάει ποτέ στη Μυτιλήνη, αλλά η συγγραφέας με ταξίδεψε εκεί πνευματικά. Αυτό είναι ένα από τα θετικά που είχα από την ανάγνωσή του.

Το βιβλίο "Η φωλιά του γλάρου" ήθελα πολύ να το διαβάσω. Έχω ξαναπεί για τη διαίσθησή μου που, ευτυχώς μέχρι τώρα, δεν με έχει διαψεύσει. Η συγγραφέας μας συστήνεται με το πρώτο της βιβλίο και παρόλο που είχα δει τις πληροφορίες του, όταν έφτασε στα χέρια μου χάρηκα πολύ με το μέγεθός του. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω βιβλίο που να είναι μικρότερο από 200 σελίδες.

Το περιεχόμενό του όμως;

 

Βρισκόμαστε στη Μυτιλήνη, καλοκαίρι του 2017. Μια ναυαγοσώστρια βρίσκεται δολοφονημένη στην παραλία όπου εργάζεται και ο αστυνόμος Στέλιος Μπεργάκης καλείται να βρει τον δράστη. Το αστυνομικό τμήμα δεν είναι συνηθισμένο, μαθημένο σε δολοφονίες και έτσι δεν αργεί να φτάσει βοήθεια από την Αθήνα. Η αστυνόμος Όλγα Κουρτέλη, γεννημένη στη Μυτιλήνη και κάτοικος Αθήνας φτάνει σύντομα στο νησί. Γνωρίζονται με τον Μπετράκη από μικρά παιδιά και ο παλιός τους έρωτας ανεβαίνει στην επιφάνεια. Τίποτα όμως δεν μπαίνει πάνω από τη δουλειά τους.

Μετά από δύο ημέρες, και μια Αγγλίδα, εργαζόμενη ως εθελόντρια - ερευνήτρια σε μια ΜΚΟ στο καμπ της Μόριας, βρίσκεται νεκρή σε ένα πάρκο. Τα ΜΜΕ παίρνουν φωτιά, νέα στοιχεία όπως διακίνηση ναρκωτικών και κατασκοπεία έρχονται στο φως και οι αστυνόμοι είναι αποφασισμένοι να βρουν ποιος ή ποιοι είναι πίσω από τις δολοφονίες. Σύντομα έρχεται η στιγμή όπου ένα όπλο βρίσκεται στο καμπ της Μόριας και ένας πρόσφυγας, ύποπτος, ανακαλύπτεται σε μια ετοιμόρροπη στάνη κοντά στο καμπ.

 

Το οπισθόφυλλο και ο τίτλος του βιβλίου μου είχαν εξάψει την περιέργεια.

Το ομώνυμο τραγούδι των Locomondo μπαίνει σαν γρίφος στην πλοκή και κρατάει καλή παρέα στον αναγνώστη, ο οποίος προσπαθεί να βάλει όλα τα κομμάτια του παζλ στη σωστή σειρά μαζί με την ομάδα της αστυνομίας.

Γραφή απλή με ωραίο χιούμορ, περιγραφές που με έκαναν να βλέπω μπροστά μου τα μέρη όπου βρίσκονταν οι ήρωες, ωραία πλοκή που δεν κουράζει και δεν έχει κάτι το περιττό. Δεν έχει σκηνές με αίματα ή βία, η αγωνία ανεβαίνει όσο γυρνάνε οι σελίδες και τα κοινωνικά στοιχεία δένουν με την αστυνομική πλοκή. Βρήκα τους χαρακτήρες πολύ δυνατούς. Ένιωσα ότι έχουν ωραία χημεία μεταξύ τους και κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι υπαρκτά πρόσωπα. Οι προσωπικές τους ιστορίες δεν καλύπτουν την αστυνομική πλοκή, και μαζί με τις ωραίες ατάκες με ηρεμούσαν από την δράση. Άλλο ένα θετικό για μένα ήταν τα απλά και όμορφα όνοματά τους. Πήρα μεγάλη χαρά όταν είδα πως μία ηρωίδα λέγεται Ασπασία.

Έφτασα στο τέλος συνειδητοποιώντας πόσο ταιριαστός είναι ο τίτλος και χωρίς να μου μείνουν αναπάντητα ερωτήματα.

 

Για πρώτο βιβλίο η Μαίρη Μαργαρίτη έκανε σπουδαία δουλειά. Η "Φωλιά του γλάρου" είναι ένα καθαρό αστυνομικό χωρίς σκηνές που σοκάρουν, κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος και το προτείνω σε όσους αγαπούν αυτό το είδος της λογοτεχνίας. Αστυνόμε Μπεργάκη, αστυνόμε Κουρτέλη ανυπομονώ να τα ξαναπούμε.

 

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΜΟΤΕΛ 430-71 ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Κάποια βιβλία με κάνουν να θέλω να κλείσω τα παντζούρια κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το δωμάτιο που είμαι, να είναι μέσα στο σκοτάδι και το μόνο φως που χρειάζομαι να βγαίνει από το φωτάκι ανάγνωσης. Έτσι, μπαίνω πιο εύκολα στην ατμόσφαιρα και απολαμβάνω περισσότερο το διάβασμα. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το "ΜΟΤΕΛ 430-71". Με πανέμορφο εξώφυλλο και με οπισθόφυλλο που ανυπομονούσα να ανακαλύψω τι κρύβει το εσωτερικό του.
Πρώτο βιβλίο του συγγραφέα κι ήμουν σίγουρη ότι θα το απολαύσω. Από που πήγαζε αυτή η σιγουριά; Ειλικρινά δεν ξέρω.
Κλείνοντάς το, είπα ένα μεγάλο μπράβο στη διαίσθησή μου.

Βρισκόμαστε στο έτος 1771 και ακολουθούμε έναν νεαρό άντρα σε μια αποστολή που του ανέθεσε ο ιδιοκτήτης του παλαιοπωλείου στο οποίο εργάζεται. Ο γερό Ζακ δεν είναι και το πιο ήρεμο αφεντικό που υπάρχει. Αλκοολικός και δύστροπος φροντίζει συχνά να υπενθυμίζει στον πρωταγωνιστή μας σε ποιον οφείλει που έχει ένα πιάτο φαΐ και ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Η αποστολή δεν είναι εύκολη. Θα πρέπει να φτάσει με τα πόδια σε μια μακρινή περιοχή, να ψάξει να βρει κάποια παλαιά αντικείμενα από ένα παλαιοπωλείο που ακούγεται ότι έχει κλείσει, και να τα πάει στο αφεντικό του. Ο δρόμος είναι τρομακτικός και δεν σταματά να νιώθει τον κίνδυνο, μέχρι τη στιγμή που φτάνει σε ένα εγκαταλελειμμένο μοτέλ. Η διάθεσή του ανεβαίνει και πιστεύει ότι επιτέλους θα ξεκουραστεί. Χτυπάει την πόρτα και από εκεί κι ύστερα, χωρίς να έχει ούτε μια υποψία για αυτό, θα ζήσει μια επίγεια Κόλαση. Η περιπλάνησή του έχει μόλις αρχίσει.
Το γρήγορο χτυποκάρδι μου, σαν αναγνώστρια, αρχίζει.

Βλέποντας το εξώφυλλο ήθελα ο συγγραφέας να με κάνει να μπω μέσα στην πλοκή και στην ατμόσφαιρα του βιβλίου. Και χάρη στην γραφή του τα κατάφερε. Η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο από τη μεριά του ήρωα και αυτό που είχα καιρό να δω σε βιβλίο είναι οι λιγοστοί διάλογοι. Το συνειδητοποίησα έπειτα από αρκετές σελίδες και αυτό γιατί οι περιγραφές του είναι πολύ δυνατές, πολύ ζωντανές. Δεν με έκανε να τους αναζητήσω. Ένιωθα το κρύο, την υγρασία, έβλεπα μπροστά μου το μοτέλ κι ό,τι ζούσε ο πρωταγωνιστής.
Τα κεφάλαια είναι μικρά και τα σημεία στα οποία σταματάνε, με έκαναν να γυρνώ τις σελίδες με αγωνία.
Παρόλο που δεν μαθαίνουμε το όνομά του ήρωα, ήρθα κοντά του, με έκανε να νιώσω συμπόνια, οργή, θλίψη, αλλά και ζεστασιά και ελπίδα. Με έκανε να σηκωθώ και να χαζέψω τη βιβλιοθήκη μου, να χαϊδέψω τις ράχες των αγαπημένων μου βιβλίων και στο τέλος με συγκίνησε. Από ένα σημείο και μετά, λόγω μιας λέξης, η ανάγνωση συνέχισε υπό τον ήχο ενός συγκεκριμένου αγαπημένου metal συγκροτήματος..
Το κυριότερο και κάτι που με εξέπληξε ευχάριστα είναι ότι δεν με κούρασε ούτε μια παράγραφος. Βοηθάει σε αυτό και το μέγεθος του βιβλίου. Ο συγγραφέας φρόντισε να μην βάλει περιττές περιγραφές γεμίζοντας σελίδες χωρίς λόγο. Είναι τόσο όσο πρέπει.

Πρώτη συγγραφική προσπάθεια που μου άφησε θετικές εντυπώσεις και με έκανε να αλλάξω αιώνα όσο μου κρατούσε συντροφιά.

 

 Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ 

 

 

Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΡΙΚΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Βλέποντας τον τίτλο "Η πράσινη πολυθρόνα" το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι πόσο περίεργος είναι, όμως, διαβάζοντας το οπισθόφυλλο η υπόθεση μου άρεσε. Περνώντας μπροστά από τη βιβλιοθήκη μου και ψάχνοντας με ποιο βιβλίο να συνεχίσω, το κοιτούσα.... με κοιτούσε.... κι έλεγα "χχμμμ". Ώσπου είπα ότι τώρα είναι η ώρα του να το διαβάσω.

Μέσα στις πρώτες τρεις σελίδες αναμνήσεις γέμισαν το μυαλό μου. Αναμνήσεις από τα οικογενειακά τραπέζια. Η μυρωδιά των φαγητών που ετοίμαζαν οι γιαγιάδες μου. Η γεύση τους. Σαν να ήμουν καθισμένη στο τραπέζι αντί στον καναπέ, μικρή αντί μεγάλη. Αχ αυτά τα κεφτεδάκια σου γιαγιά! Αχ αυτές οι πίτες σου γιαγιά! Και μετά, να μπαίνω στη θέση της πρωταγωνίστριας.

Έχω σκεφτεί αρκετές φορές πως θα ήταν αν θα μπορούσα να ζήσω ξανά από την αρχή τη ζωή μου. Θα έπαιρνα τις ίδιες αποφάσεις; Θα είχα τη δύναμη να αλλάξω κάποια λάθη που έχω κάνει; Θα τολμούσα να κάνω πράγματα που δεν τόλμησα, μόνο και μόνο για να δω αν διάλεξα σωστά; Αυτό ζει η κυρία Έλλη. Πεθαίνει και αρχίζει η ζωή της ξανά, από μια συγκεκριμένη μέρα όμως, κι έχοντας όλες τις αναμνήσεις των προηγούμενων ζωών της. Το μέλλον είναι μπροστά της ξανά και μπορεί να ζήσει πράγματα καινούρια. Μα αν αλλάξει μια απόφαση και λόγω αυτής δεν γνωρίσει την καλύτερη της φίλη; Τον άντρα της; Κι αν δεν γνωρίσει τον άντρα της, δεν θα γεννηθούν τα παιδιά της, τα εγγόνια της. Πραγματικό ή συνειδησιακό έγκλημα; Κι όλο αυτό είναι τύχη, κατάρα ή και τα δύο; Και πώς θα καταφέρει να το σταματήσει; Στην αρχή το απολαμβάνει, μα στην συνέχεια κουράζεται να ζει την ίδια ζωή και παίρνει την απόφαση να την αλλάξει. Έτσι, οι απόψεις που έχει για την φιλία, τον έρωτα, την ευτυχία, τον θάνατο θα διαμορφώνονται ανάλογα με το τι βιώνει. Την μία φιλόλογος, την άλλη γιατρός. Την μία μαθήτρια σε δημόσιο δημοτικό της Αθήνας και την άλλη σε ειδικό σχολείο για χαρισματικά παιδιά στην Γαλλία. Την μία θα έχει πολύ καλή σχέση με την μητέρα της, την άλλη όχι. Άραγε τη ζηλεύετε ή όχι; Και τι σχέση έχει αυτή, η πράσινη πολυθρόνα με όλα αυτά; Έχει και είναι σημαντική, ειδικά για την κυρία Έλλη.

Ο συγγραφέας με γραφή απλή, αλλά όχι απλοϊκή και με έρευνα ,που φαίνεται, ανακατεμένη με μυθοπλασία έγραψε ένα πρωτότυπο βιβλίο. Παρόλο που δεν ήξερα που θα με βγάλει, συνειδητοποίησα ότι οι σελίδες γυρνούσαν χωρίς να το καταλαβαίνω, πήγαινα μαζί με τις εξελίξεις. Λίγο προς στη μέση ένα σημείο με κούρασε, αλλά είχα μπει για τα καλά στις ζωές της πρωταγωνίστριας και δεν ήταν τόσο σημαντικό ώστε να με κάνει να βγω. Αυτό που με κέρδισε απόλυτα όμως, είναι οι εικόνες του. Όλο το βιβλίο είναι εικόνες. Κάποιες όμορφες, άλλες άσχημες, αλλά είναι όλες πολύ δυνατές. Χαμογέλασα, συγκινήθηκα, σκέφτηκα τι θα έκανα στη θέση της κυρίας Έλλης, κι έχοντας έρθει κοντά της, έχοντας προβληματιστεί μαζί της, δε μπορούσα να μη σκεφτώ και κάποιες δικές μου επιλογές.

Αναρωτιόμουν πως θα τελείωνε η ιστορία... Η τελευταία σελίδα με βρήκε συγκινημένη.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΚΑΘΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Η πρώτη λέσχη ανάγνωσης Bell Θεσσαλονίκης (και πρώτη γενικά για μένα) ξεκίνησε με την Εξημέρωση του Γιώργου Δάμτσιου. Ήταν κάτι καινούριο και ήθελα η αρχή να είναι με ένα βιβλίο που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Είχα τόσο άγχος! Όλα πήγαν καλά όμως, καλύτερα κι από καλά, και αυτό που δε θα ξεχάσω είναι η στήριξη του συγγραφέα στην καινούρια προσπάθειά μας. Δέχτηκε και να είναι παρόν, αλλά και να μας δώσει λίγα ψιχουλάκια για το τρίτο βιβλίο της σειράς "Ευγενείς Άγριοι".
Με αυτά τα ψιχουλάκια και το πως ο συγγραφέας πίστευε σε αυτό το βιβλίο η περιέργειά μου όλο και μεγάλωνε και απλά το περίμενα πώς και πώς. Και φρόντισε να με δικαιώσει για όλη αυτή την αναμονή και να κάνει το "Κάθε μυστικό σου" το αγαπημένο μου της σειράς. Μέχρι τώρα γιατί είμαι σίγουρη ότι στο μέλλον θα με βάλει σε δίλημμα και δεν θα μπορώ να αποφασίσω εύκολα.

Από τον πρόλογο, έκανε τον αναγνωστικό συναγερμό μου να αρχίσει να χτυπάει και ήξερα ότι θα διαβάσω κάτι πολύ καλό. Εκεί, έβαλα τον σελιδοδείκτη, έκλεισα το βιβλίο και άνοιξα το Spotify. Rotting Christ - Heaven and hell and fire και ξεκίνησα.
Έξι άγνωστοι μέσα σε έξι ξεχωριστά κελιά σε ένα υπόγειο. Φαίνονται άνθρωποι της διπλανής πόρτας μα ο καθένας κρύβει μέσα του ένα ανατριχιαστικό μυστικό. Μυστικά που ο Εξαγνιστής έχει μάθει και θα τους βάλει να πάρουν μέρος σε ένα παιχνίδι επιβίωσης. Ο θάνατος σου η ζωή μου.
Δεν θέλω να πω περισσότερα. Είναι από τα βιβλία που ο αναγνώστης αξίζει να χωθεί στις σελίδες του και να χαθεί στο κόσμο που δημιούργησε ο συγγραφέας.

Από τις πρώτες σελίδες άρχισα να νιώθω την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Να νιώθω ότι είμαι κλεισμένη κι εγώ σε αυτό το υπόγειο και να βλέπω τις εξελίξεις να προχωρούν μπροστά στα μάτια μου. Από τις πρώτες σελίδες κατάλαβα ότι δεν θα το άφηνα εύκολα από τα χέρια μου. Βοηθάνε πολύ η γραφή, το ότι τα κεφάλαια είναι μικρά, και ότι σταματούν σε σημείο που λες "α ένα κεφάλαιο ακόμη και μετά θα πλύνω τα πιάτα", και ο τρόπος που είναι χωρισμένα. Εναλλάξ από τη μία ο Εξαγνιστής, ένας φοβερός χαρακτήρας που με την ενδυμασία του και τη συμπεριφορά του με ανατρίχιαζε. Οι έξι άγνωστοι έπρεπε να κάνουν ό,τι έλεγε αλλιώς θα υπήρχαν συνέπειες. Από την άλλη ο (αγαπημένος για μένα) ιδιωτικός ερευνητής Τζορτζ Ντόρμερ που έχει αναλάβει να ερευνήσει την υπόθεση μιας γυναίκας που δέχεται εκβιασμό. Και τέλος τα κεφάλαια "Παλιότερα" που διαβάζοντάς τα το στομάχι μου σφιγγόταν.
Τα κομμάτια του παζλ σιγά σιγά έμπαιναν στη θέση τους, ο συγγραφέας με πήγαινε ακριβώς εκεί που ήθελε. Σελίδα τη σελίδα η ένταση μεγάλωνε και η αγωνία, ειδικά στις τελευταίες είκοσι σελίδες, έφτασε την κορυφή. Τελειώνοντάς το, κατάλαβα πόσο καλό ήταν που ο Λούκα έμεινε για λίγο στην άκρη και πόσο ωραίο που το είδος ανάμεσα στα βιβλία της σειράς αλλάζει. Είναι ένα εθιστικό αστυνομικό θρίλερ, σκοτεινό που κάποιες στιγμές με έκανε να νιώθω τρόμο. Μου άρεσε ο τρόπος που είναι ενσωματωμένα κάποια μηνύματα. Δεν κλέβουν από τη πλοκή και της δίνουν κάτι παραπάνω.
Ο επίλογος είναι φοβερός και αυτή τη φορά περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία το επόμενο.
Δεν μπορώ να παραβλέψω τις περιγραφές της Νάουσας. Ένας τόπος που θα επισκεφθώ με την πρώτη ευκαιρία.

Οι Ευγενείς Άγριοι ήρθαν για να μείνουν και παίρνω μεγάλη χαρά όταν γεμίζουν τη βιβλιοθήκη μου.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΕΝΑΝ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ CHRIS CARTER ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Τι βιβλίο ήταν αυτό,
δυνατό και συγκινητικό.
Αν το στομάχι σου είναι γερό,
θα σε τρελάνει ο συγγραφέας εδώ.
Η γραφή του είναι πολύ βελτιωμένη,
και από την πλοκή ήμουν γραπωμένη.
Με τα κεφάλαια τα μικρά,
διάβαζα χωρίς να ρίχνω αλλού ματιά.
Και ο Χάντερ με τον Γκαρσία,
ψάχνουν έναν δολοφόνο με μανία.
Τα θύματά του στο διαδίκτυο βγάζει,
και ψηφοφορία στο κοινό βάζει.
Ήταν τόσο σκληρό,
να βλέπουν έναν συνάνθρωπο να υποφέρει με τον τρόπο αυτό.
Σε βιβλίο του δεν μπορώ να μη πω,
ότι πρώτη φορά υπογράμμισα με στυλό.
Δράση, ανατροπές και αγωνία,
δεν έλειψαν από σελίδα καμία.
Διαβάζοντας το κεφάλαιο εβδομήντα πέντε,
το μυαλό μου έφριττε.
Μια σκηνή ήταν απίστευτα συγκινητική,
και ο Carter βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί.
Το διαδίκτυο με την επιρροή που έχει,
πώς κάποιων τη ζωή σημαδεύει.
Πολλές φορές μου έκοψε την ανάσα,
πρώτη φορά άφησα στην άκρη μπουγάτσα.
Τόσο πολύ με καθήλωσε,
και ολόκληρη με ρίγωσε.
Τελειώνοντας το κεφάλαιο το τελευταίο,
περιμένω με ανυπομονησία της σειράς το έκτο.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΚΟΥΑΖ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΟΣΧΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

 Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου μου είχε γίνει πολύ συμπαθής στην πρώτη του περιπέτεια. Απλός χαρακτήρας, χωρίς να πιέζει να γίνει αγαπητός. Έτσι, όταν κυκλοφόρησε η δεύτερη, έκανα κατευθείαν παραγγελία στη βιβλιοπώλη μου. Ήρθε στα χέρια μου και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να χαζέψω αυτό το πανέμορφο εξώφυλλο. Δεύτερο βήμα να προμηθευτώ μαστίχες Χίου. Και αγαπημένη συνήθεια του ντετέκτιβ και τις λατρεύω. Και αφού όλα πια ήταν έτοιμα και ήρθε η ώρα του να διαβαστεί, βολεύτηκα στην αγαπημένη μου θέση και ξεκίνησα.

Του Στάθη Παντελιά δεν του αρέσει να αφήνει εκκρεμότητες και για αυτό τον απασχολεί μια παλιά υπόθεση. Μια ληστεία που μετά το τέλος της ο ένας ληστής πέφτει νεκρός. Δευτερόλεπτα μετά, τρεις γυναίκες ντυμένες με χρώμα τιρκουάζ βρίσκονται στον τόπο του εγκλήματος, αρπάζουν τον σάκο με τα λεφτά και εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος. Η αστυνομία δεν έχει καταφέρει να τις εντοπίσει. Ένοχος για τον φόνο δηλώνει ο γιος μιας ηλικιωμένης που μένει στην ίδια πολυκατοικία με τη σύντροφο του Παντελιά. Ο ντετέκτιβ δεν θα αφήσει κανέναν ήσυχο. Με το πείσμα του, την εξυπνάδα του, τις μαστίχες Χίου του, τις καλλιτεχνικές πορτοκαλάδες, που δεν είναι και πολύ καλλιτεχνικές μιας και ο καφετζής Σωτήρης μας έχει άλλα πράγματα στο μυαλό του, τον απρόβλεπτο τρόπο του και το νάζι της Τζέσυ του, δε θα το βάλει κάτω μέχρι να βρει τις κυρίες με τα τιρκουάζ και τα χρήματα.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου έχει φτιάξει μια τόσο ωραία δεμένη πλοκή, που με έκανε να θέλω να λύσω αυτό το παζλ. Με γραφή που ρέει, με πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον αγαπημένο πρωταγωνιστή, με χιούμορ, με χαρακτήρες που όλοι έχουν το λόγο τους που βρίσκονται στην ιστορία, με ανατροπές και στιγμές συγκίνησης, με τον Σωτήρη και τον Πελοπίδα. Κοιτούσα τα κομμάτια προσεκτικά και προσπαθούσα να βρω τη λύση, μου δημιούργησε πονοκέφαλο (με την καλή έννοια) και δεν μπόρεσα να βρω που είναι αυτός ο σάκος, έως τη στιγμή που ο Παντελιάς έβαλε το τελευταίο κομμάτι στη θέση του. Κι εμφανίστηκε ξεκάθαρη η εικόνα χωρίς να αφήνει κενά ή απορίες. Μόνο μια γλυκόπικρη αίσθηση επειδή έφτασε κι αυτή η περιπέτειά του στο τέλος.
Είναι βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα. Ένα πολύ μικρό αρνητικό ότι σε ένα σημείο υπάρχει επανάληψη των γεγονότων. Δεν με έκανε όμως να το αφήσω από τα χέρια μου, δεν είναι τίποτα μπροστά στα θετικά του. Το κερασάκι στην τούρτα τα θέματα που θίγει η συγγραφέας μέσω της ιστορίας της, όπως ο ρόλος της φυλακής και η φιλία.

Παντελιά, Σωτήρη, Πελοπίδα ανυπομονώ να τα ξαναπούμε. 

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ CARYL FÉREY ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

Άλλο ένα βιβλίο του Férey που χαίρομαι να το έχω στη βιβλιοθήκη μου. Άλλο ένα βιβλίο του που όταν τελείωσε, δεν μπορούσα να ξεκινήσω κατευθείαν κάποιο άλλο. Οι εικόνες που μου δημιουργεί, ο τρόπος που αφηγείται τις ιστορίες του κάνουν το μυαλό μου να είναι εκεί, να είμαι γεμάτη συναισθήματα, δίνοντάς τους και τον χρόνο να κάτσουν μέσα μου.

Ο Μακ Κας είναι πρώην αστυνομικός, μονόφθαλμος και ιδιόρρυθμος χαρακτήρας. Στόχος του να μείνει μόνος και άφραγκος μέχρι το τέλος της ζωής του. Ένα τέλος που θα έβαζε ο ίδιος. Μέχρι που μαθαίνει ότι έχει μια κόρη. Παρόλο που ο ίδιος είχε δύσκολη παιδική ηλικία και ενώ μαθαίνει πρόσφατα την ύπαρξή της, δεν του έκανε καρδιά να την αφήσει στο ορφανοτροφείο κι έτσι, έχει βρει ένα καινούριο νόημα στη ζωή του.
Όταν διαβάζει σε μια εφημερίδα πως ο καλός του φίλος Μάρκος χάθηκε στη θάλασσα σε ένα ναυάγιο, αρχίζει τις έρευνες, και όταν μαθαίνει πως η πρώην γυναίκα του έχει εξαφανιστεί δεν θα αφήσει κανέναν να μπει εμπόδιο στο δρόμο του. Οι έρευνές του τον οδηγούν σε έναν Έλληνα επιχειρηματία κι έτσι θα καταλήξει στην Αθήνα και από 'κει, μαζί με τον Σταύρο φίλο του Μάρκος, στην Αστυπάλαια, στην "καρδιά" ενός κυκλώματος διακίνησης προσφύγων.
Εφοπλιστές, μαφιόζοι, κακοποιημένες γυναίκες, ξέπλυμα χρημάτων, μνημόνια, ιδιωτικοποίηση, Τρόικα. Ο συγγραφέας θέλοντας να μιλήσει για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όπως το προσφυγικό, μας μοιράζει τα κομμάτια αυτής της ιστορίας, βοηθώντας να ολοκληρωθεί το παζλ με περιγραφές αληθινές. Ειδικά η περιγραφή μιας γυναίκας που σώζεται από το κύκλωμα, όταν τη διάβασα το στομάχι μου σφίχτηκε. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι καλή και η γραφή του με έκανε να αφεθώ στον κόσμο του Ποτέ πια μόνος, ακούγοντας Spoke orkestra και Nick Cave.
Σε σύγκριση με άλλα βιβλία του δεν έχει τόσο αίμα, αυτό όμως δεν το κάνει εύκολο ανάγνωσμα. Ο Férey δεν χαϊδεύει τα αυτιά στα ζητήματα που θίγει.

Με κάθε βιβλίο του που διαβάζω, χαίρομαι που ανήκει στους συγγραφείς που έχω δει από κοντά. Η μετάφραση εξαιρετική.

 

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

ΧΑΜΕΝΟΣ JANE HARPER ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Με την Ξηρασία και την Άγρια φύση με κέρδισε η γραφή της Harper και έτσι όταν ανακοίνωσε ο εκδοτικός ότι θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά το καινούριο βιβλίο της Χαμένος, ήξερα ότι θα το διαβάσω οπωσδήποτε.
Αυτή τη φορά χωρίς τον Άρον Φαλκ, έναν αγαπημένο χαρακτήρα, η Jane Harper μας μεταφέρει και πάλι στην Αυστραλία και πιο συγκεκριμένα σε μια τεράστια έκταση μιας απομονωμένης περιοχής, όπου ο πιο κοντινός γείτονας βρίσκεται σε απόσταση τριών ωρών και το κοπάδιασμα των αγελάδων γίνεται με ελικόπτερα και μοτοσικλέτες.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, τα αδέρφια Νέιθαν και Μπαμπ Μπράιτ ανακαλύπτουν νεκρό τον μεσαίο αδερφό τους σε μια έρημο στα όρια των απέραντων αγροκτημάτων τους. Βρίσκονται στο τάφο ενός κτηνοτρόφου που είναι μνημείο της περιοχής τόσο παλιό που δεν ξέρουν καν ποιος είναι θαμμένος εκεί, ενώ ακούγονται και διάφορες ιστορίες για το πως θάφτηκε εκεί. Η επιτύμβια στήλη του μνήματος είναι η μόνη σκιά, μα δεν κατάφερε να προστατέψει τον αδερφό τους τον Κάμερον, ο οποίος όπως όλα δείχνουν, πέθανε από τη ζέστη. Σε απόσταση εννιά χιλιομέτρων βρίσκουν το αυτοκίνητο του. Τα λάστιχά του δεν έχουν πρόβλημα, η μηχανή πήρε μπρος εύκολα, ο ασύρματός του λειτουργεί κανονικά και το πορτμπαγκάζ είναι γεμάτο με προμήθειες. Γιατί άφησε ο Κάμερον το 4Χ4, αναρωτιούνται. Δεν έχει λογική ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε τέτοιο περιβάλλον, να βρεθεί έτσι. Όλα δείχνουν αυτοκτονία μα η οικογένειά του αρνείται να πιστέψει ότι εσκεμμένα έβαλε τέλος στη ζωή του, ειδικά με αυτόν τόν τρόπο, κι έτσι σκέφτονται ποιος τρίτος μπορεί να ευθύνεται για αυτό το έγκλημα. Και ο κατάλογος των υπόπτων είναι μειωμένος, μιας και ζουν σε μια τόσο απομονωμένη περιοχή.
Ο Νέιθαν είναι ο μεγαλύτερος αδερφός και έχει αρκετά προβλήματα να αντιμετωπίσει με το παρελθόν του, με τα οικονομικά, με τη δουλειά και με την οικογένειά του. Ο Κάμερον ήταν πετυχημένος στη δουλειά του και πολύ αγαπητός σαν άνθρωπος, κι αυτό τον έκανε να αρχίσει να ψάχνει τις τελευταίες του κινήσεις και το πως φέρονταν, για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα στο πως κατέληξε ο αδερφός του εκεί.

Η Jane Harper για άλλη μια φορά με ταξίδεψε και με έκανε να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Να βλέπω μπροστά μου τις περιγραφές της, να νιώθω ότι το χώμα κολλάει πάνω και στα δικά μου ρούχα. Κάποιες φορές έτσι όπως κρατούσα το βιβλίο, έκανα κινήσεις να καθαρίσω το εξώφυλλο, νόμιζα ότι θα είχε άμμο πάνω του. Η αφήγηση κυλάει αργά, αλλά η ατμόσφαιρα που είναι γεμάτη μυστήριο με κράτησε ως το τέλος. Με γραφή πιο ώριμη και ένα τοπίο της Αυστραλίας, άγνωστο στους περισσότερους, όπου ακόμη και τα μαθήματα του σχολείου γίνονται εξ αποστάσεως, που το πορτμπαγκάζ και τα σπίτια πρέπει να είναι γεμάτα με προμήθειες, που είναι τόσο εύκολο να χάσεις τον δρόμο σου. Η πλοκή είναι εστιασμένη στην οικογένεια Μπράιτ και στο πόσο δύσκολο είναι να επιβιώνεις σε τέτοια μέρη. Η ζωή εκεί δεν έχει ανέσεις, η φύση έχει την δύναμη. Μου άρεσαν οι αντιθέσεις στα συναισθήματα των μελών της οικογένειας και το πόσο άριστα ψυχογραφημένοι είναι οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας. Όλοι έχουν θέση στη πλοκή. Ξεχώρισα τον Νέιθαν που με ένα δύσκολο παρελθόν παλεύει για το παρόν και το μέλλον του.

Πλησιάζοντας στο τέλος συγκινήθηκα και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που τελείωσε το βιβλίο. Δεν μπορώ να μη πω ότι η μετάφραση είναι εξαιρετική.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΑΝΥΑ - ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΚΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

"Τα ομορφότερα μέρη δεν υπάρχουν στους χάρτες και στους τουριστικούς οδηγούς, μα παραμένουν κρυφά μέχρι να καταφέρεις να τα εντοπίσεις".

Κατά κάποιο τρόπο νιώθω πως αυτό το βιβλίο έπρεπε να έρθει στα χέρια μου. Έχει το όνομα ενός μαγαζιού που έχω πάει κάμποσες φορές, έχει το μισό όνομα του χωριού μου, και έχει και τους Metallica! Η μια έκπληξη μετά την άλλη!

Το εξώφυλλο απόλυτα καλοκαιρινό και το οπισθόφυλλο με κέρδισε απλά με το "χιουμοριστική περιπέτεια". Έκοψα τα φρουτάκια μου, αλείφτηκα με το αντικουνουπικό, μπαλκονάκι και ξεκίνησα την ανάγνωση γεμάτη περιέργεια. Πριν το καταλάβω έφτασα τις 100 πρώτες σελίδες! Ήρθα κοντά στον Ορφέα, έγινα φίλη του. Αυτός ζούσε τον καύσωνα της Αθήνας, εγώ της Θεσσαλονίκης. Βέβαια, ο έφηβος πρωταγωνιστής είχε και το φροντιστήριο και την μητέρα του που έχει εμμονή για το πως πάει στο σχολείο και που πάει για γάμο με έναν ανυπόφορο άνθρωπο (μα Τσικουλάτα στο τέρμα στα ηχεία;;;), και όλα αυτά χωρίς παρέα για να ξεδίνει και χωρίς να φαίνονται διακοπές στον ορίζοντα.
Μέχρι που όλα θα αλλάξουν. Θα έρθει ο Τρελός Ιρλανδός ο Άντι μαζί με το τρελό αμάξι του, που δεν είναι ακριβώς αμάξι, και θα τον πάνε αλλού! Στην Άνυα. Στο μέρος που ζει πλέον ο πατέρας του, και που με τα γράμματά του έκανε τον γιο του, να θέλει να πάει κι αυτός εκεί.
Η διαδρομή δεν είναι εύκολη, αλλά ο προορισμός θα τον ανταμείψει.
Αυτό είναι το πρώτο μέρος του βιβλίου που διαβάστηκε χωρίς να το συνειδητοποιήσω και επειδή κατάλαβα απόλυτα τον Ορφέα, έγινε φίλος μου.

Στο δεύτερο μέρος γνωρίζουμε αυτό το μαγικό μέρος. Την Άνυα. Μια παραλία που έχει πάντα καλοκαίρι, ο Ορφέας που είναι πια κοντά στον πατέρα του, θα γνωρίσει τους μελλοντικούς του φίλους με τους οποίους θα ζήσει ωραίες και όχι τόσο ωραίες περιπέτειες, θα γνωρίσει τον έρωτα. Θα δει γοργόνες να είναι μαζί με ξωτικά, θα δει μια πόλη από καράβια να είναι χτισμένη σε βουνό, θα αποκτήσει το πρώτο του τατουάζ που δε θα είναι απλό τατουάζ. Θα γνωρίσει πλάσματα κακά και θα μπει σε μια δοκιμασία που θα φέρει τα πάνω κάτω στην όμορφη Άνυα. Κι αυτό ακριβώς ζούμε στο τρίτο μέρος. Αυτή τη δοκιμασία, γεμάτη δράση, που μου έφερε τόση αγωνία καθώς διάβαζα. Και έφτασα στο τέλος. Και τώρα, απλά θέλω τη συνέχεια.

Ένα στοιχείο του βιβλίου που μου άρεσε πολύ, είναι ότι μας περνάει μηνύματα. Να δούμε ότι η απόδραση από την καθημερινότητα κάνει καλό όταν είναι εφικτή, αρκεί να βρούμε τη δύναμη να κάνουμε αυτό το βήμα, ότι η ευτυχία δεν κρύβεται στα μεγάλα πράγματα. Να μάθουμε να μη κρίνουμε τον άλλον από το πως φαίνεται εξωτερικά και ότι με το bullying δεν κερδίζεις τίποτα. Τη δύναμη της φιλίας.
Ο συγγραφέας με μια γραφή που με κέρδισε από την αρχή, με ατμόσφαιρα καλοκαιρινή, με αφήγηση που ρέει, με περιγραφές που με έκανε να βρεθώ κι εγώ σε αυτή τη μαγική παραλία. Λάτρεψα τους Άντι και Ρόβερ.

Ήθελα κάτι το διαφορετικό από τα βιβλία που διαβάζω συνήθως και η Άνυα τα κατάφερε. Ένα βιβλίο που προτείνω και όχι μόνο σε εφήβους. Όσοι θέλετε να ξεσκάσετε, αφήστε τον Άντι να σας μεταφέρει στην Άνυα... Απλά κρατηθείτε γερά!

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΣΩΣΕ ΜΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Είμαστε στο Κρυφό, ένα χωριό κοντά στην Κομοτηνή. Τρεις αδερφές και η μητέρα τους, κάθε χρόνο στο μνημόσυνο του πατέρα τους μαζεύονται και τρώνε μαζί. Η μεσαία αδερφή η Νικόλ, ζει στην Αθήνα. Μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός ανεβαίνει στο χωριό της. Φέτος, όταν στο τραπέζι δεν θα εμφανιστεί η μικρή αδερφή και όταν καταλάβουν ότι έχει εξαφανιστεί, θα δοκιμαστούν οι σχέσεις της οικογένειας. Μυστικά θα βγουν στο φως. Μυστικά που έχουν μείνει κρυμμένα στο Δάσος των μανιταριών.
Παράλληλα, κάποιες γυναίκες δολοφονούνται. Η αστυνόμος Δέσποινα Λουκίδη καλείται να βρει τον δολοφόνο. Έναν δολοφόνο που δεν αρκείται στο να σκοτώσει τα θύματά του, αλλά παίρνει και κάτι από αυτά.
Κάποια κεφάλαια είναι αφιερωμένα σε μια ιστορία του παρελθόντος και προς το τέλος, παρελθόν και παρόν....

Είχα μεγάλη περιέργεια για το βιβλίο. Σώσε με... Ποιος το λέει; Σε ποιον το λέει; Πώς το λέει; Να μπω στο δράμα αυτής της οικογένειας. Να δω γιατί δολοφονούνται αυτές οι γυναίκες.
Από τις πρώτες σελίδες κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Κεφάλαια μικρά που εντείνουν την αγωνία, χωρισμένα με πρόσωπα της πλοκής. Αυτό με βοήθησε στο να τους καταλάβω. Ίσως εδώ κάποιοι να αναρωτηθείτε αν θα μπερδευτείτε, αλλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει δυσκολία στο να μείνουν στη μνήμη μας. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τη Νικόλ και τον Ιάσονα και σε τρίτο από τους υπόλοιπους. Ένταση και δράση που κλιμακώνεται, ανατροπές,
γραφή που έχει εξελιχθεί και που με παρέσυρε να διαβάζω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και χωρίς φλυαρίες, με πολύ ωραίες περιγραφές και ατμόσφαιρα. Ήταν πολύ εύκολο να σχηματίσω τις εικόνες στο μυαλό μου καθώς διάβαζα.
Ξεκινώντας την ανάγνωση ο Δημήτρης Σίμος, μας δίνει κομμάτια από το παζλ και σιγά σιγά μας βοηθά να το συμπληρώσουμε, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος και η εικόνα που σχηματίζει αυτό το παζλ δεν αφήνει περιθώρια για ερωτηματικά.
Σκοτεινό, θίγει την ελληνική κοινωνία, με στερεότυπα, αγάπη, ζήλια, πάθη, ενοχές, εκδίκηση κι ένα αγαπημένο μου στοιχείο η μουσική. Πόσο μου αρέσει όταν κάποιος χαρακτήρας ακούει μουσική. Η ψυχογράφηση των ηρώων είναι πάρα πολύ καλή και φαίνεται η έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας.

Πόση δύναμη έχει μια υπόσχεση, σκεφτόμουν όταν το τελείωσα και πόσο μου άρεσε που διαδραματίζεται στην Θράκη.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΘΗΡΑΜΑΤΑ GABRIEL BERGMOSER ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Ο πρόλογος του βιβλίου είναι μισή σελίδα. Αυτή η μισή σελίδα με γέμισε περιέργεια. "Τι καλύτερο από αυτό, όταν είσαι στην πρώτη σελίδα", σκέφτηκα. Φτάνοντας περίπου στη μέση θυμήθηκα αυτόν τον πρόλογο. Γιατί τότε, δεν είχα ιδέα που θα με πάει ο συγγραφέας και την αδρεναλίνη που θα ένιωθα πριν καν φτάσω κοντά στο τέλος.

Βρισκόμαστε σε μια μοναχική περιοχή της Αυστραλίας. Κοντά σε έναν αυτοκινητόδρομο ο Φρανκ έχει ένα σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινήτων και περνάει μια ήσυχη ζωή. Σύντομα, ο γιος του τον παρακαλεί να φιλοξενήσει την κόρη του εκεί, γιατί έχει κάποια θέματα συμπεριφοράς. Παππούς και εγγονή νιώθουν αμήχανα και δεν μιλούν πολύ μεταξύ τους. Ενώ βρίσκονται στον σταθμό μαζί με κάποιους πελάτες, μια κοπέλα αρκετά τραυματισμένη κάνει την εμφάνισή της και τότε όλοι θα βρεθούν μπλεγμένοι, χωρίς να το θέλουν, σε ένα κυνηγητό ζωής και θανάτου. Διότι, την κοπέλα καταδιώκουν κάποιοι άντρες και γυναίκες που δεν έχουν ηθικούς ενδοιασμούς και θα κάνουν τα πάντα, έτσι ώστε να πετύχουν τον στόχο τους. Εκδίκηση.

Σαν θέμα κάποιοι δε θα το βρουν πρωτότυπο. Είναι ανάλογα τα βιβλία που έχεις διαβάσει και τις ταινίες που έχεις δει. Προσωπικά δεν με πείραξε. Η ένταση που βγάζει μαζί με την κινηματογραφική γραφή το κάνει ένα καταιγιστικό, άκρως ψυχαγωγικό βιβλίο που το διάβασα σε μια ημέρα. Ο τίτλος και το εξώφυλλο ταιριάζουν άψογα με την πλοκή και ο συγγραφέας από τις πρώτες σελίδες με έκανε να νιώσω ότι ήμουν εκεί, στην ξερή Αυστραλία. Τα κεφάλαια είναι χωρισμένα στο τώρα και στο τότε και όσο η ιστορία προχωρούσε και έκανα την σύνδεση με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, η αγωνία μου ανέβαινε. Χαρακτήρες που με τις πράξεις τους με έκαναν ν' ανατριχιάσω και να σοκαριστώ, και είναι όσο πρέπει αναπτυγμένοι, ίσα ίσα για να καταλάβουμε κάποια πράγματα. Περιγραφές που δεν έχουν τίποτα το περιττό και οι σκηνές που είναι γεμάτες δράση και ένταση, με έκαναν να μη μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο και τα ηνία της τα έχουν αρκετοί χαρακτήρες.

Τα Θηράματα έχουν όπλα και αίμα.
Κυνηγοί, αδρεναλίνη, θηράματα, επιβίωση. Θα μπεις στο παιχνίδι;

Και μια συμβουλή... Αν διαβάσετε τα Θηράματα σε παραλία, πριν ξεκινήσετε, βάλτε χαρτάκια ανάμεσα στις σελίδες που να σας υπενθυμίζουν να βάλετε αντηλιακό.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΥΠΟΤΡΟΠΗ MICHAEL TSOKOS ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

Το βιβλίο ξεκινάει με έναν πρόλογο που με γέμισε περιέργεια για τη συνέχεια, κι αυτό διότι είναι ένα απόσπασμα που ανήκει στο τέλος του βιβλίου. Στη συνέχεια, έχουμε το πρώτο μέρος που το βρήκα πολύ δυνατό, το δεύτερο που το βρήκα λίγο πιο ήσυχο και το τρίτο που ανέβασε πάλι την αγωνία μου.

Είχα λατρέψει τα Μαθήματα νεκροψίας και το πρώτο πράγμα που έκανα πριν αρχίσω την ανάγνωση, ήταν να τα βγάλω από το μυαλό μου. Ήθελα να είμαι δίκαιη, όσο δύσκολο κι αν ήταν να μη τα συγκρίνω. Το αποτέλεσμα βγήκε θετικό. Κινηματογραφική γραφή, αγωνία, περιγραφές πολύ αναλυτικές όσον αφορά τις ιατροδικαστικές διαδικασίες (κάτι που μου άρεσε πολύ), η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι τόση όση ήθελα και δεν με κούρασε πουθενά.
Προς το τέλος θα ήθελα να είναι λίγο περισσότερο θρίλερ. Να διάβαζα και να γούρλωναν τα μάτια μου. Εύχομαι όμως, να γίνει στο δεύτερο βιβλίο. Τα κεφάλαια είναι μικρά και σε αυτά βλέπουμε τις σκέψεις αρκετών χαρακτήρων κι όχι μόνο του πρωταγωνιστή, πράγματα που με έκαναν να θέλω να το διαβάσω γρήγορα. Ποιος είναι ειλικρινής, ποιος όχι.
Τα ηνία της υπόθεσης τα έχει ο πρωταγωνιστής. Η αστυνομία εμφανίζεται στις σκηνές που η παρουσία της είναι αναγκαία και ο επιθεωρητής που έχει αναλάβει την υπόθεση, δεν καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της πλοκής. Άραγε τα πάει καλά με τον ιατροδικαστή;
Πριν τις ευχαριστίες υπάρχει ο επίλογος κι εκεί ο συγγραφέας μας εξηγεί πως εμπνεύστηκε την πλοκή του βιβλίου.

Μια ιερόδουλη δέχεται άγρια επίθεση στο χώρο εργασίας της.
Μια ηλικιωμένη βρίσκεται νεκρή στο σπίτι της και οι πρώτες εικόνες μιλούν για αυτοκτονία. Ο ιατροδικαστής Χέρτσφελντ στη νεκροτομή, που συμμετέχει μαζί με τον αρχίατρο Σνάιντερ, διαπιστώνει ότι πρόκειται για δολοφονία.
Σε λίγες ώρες φτάνει από την Ιταλία μια συνάδελφος του Χέρτσφελντ, η ιατροδικαστής Λουτσία Τατόλι από το Τορίνο. Θέλει να γνωρίσει τις μεθόδους εργασίας των Γερμανών. Ο Χέρτσφελντ τη συμπαθεί αμέσως.
Λίγες μέρες μετά, ένας εγκληματίας λίγο καιρό αφού βγήκε από την φυλακή βρίσκεται δολοφονημένος και κοντά του, μέσα σε δυο βαλίτσες, το πτώμα μιας ιερόδουλης. Το περίεργο είναι ότι στις πρώτες έρευνες, μέσα και κοντά στη σκηνή του εγκλήματος, δεν βρίσκεται το φονικό όπλο. Γρήγορα διαπιστώνεται ότι έχουν δολοφονηθεί με δηλητήριο. Ένα σημαντικό αποδεικτικό στοιχείο που έχει χρησιμοποιηθεί σε αυτούς τους δύο φόνους θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται κλειδωμένο στο Πανεπιστημιακό Ιατροδικαστό Ινστιτούτο του Κιέλου. Τα κλειδιά τα έχει μόνο ο επιστάτης κι αυτό τον δείχνει ως ένοχο.

Σίγουρα θα διαβάσω και το δεύτερο βιβλίο της σειράς.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

THE METAL CHAPTERS: VOLUME 2 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ ROGER ROVENTO ΜΑΡΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Αν κάποιος με ρωτούσε, ποια βιβλία περιμένω τρελά να βγουν το 2020 σίγουρα στο νούμερο ένα θα ήταν το The metal chapters volume 2. Είχα τρελαθεί με το Volume 1 και όταν ήταν πια σίγουρο ότι θα βγει και δεύτερο, απλά ανυπομονούσα. Μετά, άρχισαν οι ανακοινώσεις για τα συγκροτήματα και τους ξένους συγγραφείς και η ανυπομονησία έγινε ενθουσιασμός. Μέχρι που έφτασε το βιβλίο στα χέρια μου και από την πρώτη ματιά, από το πρώτο ξεφύλλισμα, άρχισαν να βγαίνουν καρδούλες από τα μάτια μου. "You are heaven sent" του ψιθύρισα, όπως τραγουδούν και οι My dying bride στο "For you".
Έχει φανταστικό εξώφυλλο, οπισθόφυλλο και ένα υπέροχο περιεχόμενο. Η επιμέλεια εξαιρετική, όπως και η μετάφραση. Σε κάθε διήγημα βλέπουμε ακριβώς πιο πριν, ένα μικρό βιογραφικό για τα συγκροτήματα ή τους συγγραφείς, λίγα λόγια για το διήγημα και τους στίχους των τραγουδιών. Πωρώθηκα πριν ακόμη αρχίσω το διάβασμα, πριν ακόμη βάλω τα τραγούδια να παίζουν.

Και κάπως έτσι, με έντονα συναισθήματα, έβαλα τη λίστα των τραγουδιών που βρήκα στο YouTube μέσω του καναλιού του project, το EP στο CD player και άρχισα την ανάγνωση.
Υπάρχουν δέκα διηγήματα, μοιρασμένα από τους Γιώργο Δάμτσιο και Μάριο Δημητριάδη, τα οποία είναι βασισμένα σε στίχους δέκα τραγουδιών γνωστών συγκροτημάτων. Και υπάρχουν πέντε τραγούδια των Xelyruth του Roger Rovento, ο οποίος τα εμπνεύστηκε από τα διηγήματα των φιλοξενούμενων συγγραφέων, κατόπιν μεταξύ τους συνεννόησης.

Το βιβλίο αρχίζει με ένα πολύ δυνατό διήγημα και τελειώνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Και η απόλυτη χαρά είναι ότι και τα αντίστοιχα τραγούδια είναι εξίσου δυνατά. Όχι βέβαια ότι τα ενδιάμεσα είναι βαρετά ή κουραστικά. Διαβάζονται (και ακούγονται) με την ίδια ευχαρίστηση. Μου άρεσε που ήταν διαφορετικά μεταξύ τους, που όλα κινούνταν σε διαφορετικές περιοχές και εποχές, τα συναισθήματα που μου έβγαλαν οι χαρακτήρες, οι περιγραφές. Και τα τραγούδια είναι διαφορετικά. Το κερασάκι στο βιβλίο είναι ότι τα διηγήματα δεν είναι κάθε φορά οι στίχοι σε μεγαλύτερη επέκταση. Κάποιες φορές είναι γραμμένα με διαφορετική οπτική, όπως για παράδειγμα στο "The dead thing".

Από τα δεκαπέντε, μου άρεσαν όλα, αλλά ξεχώρισα από Γιώργο Δάμτσιο τα "Spectre" και "To the end of the world". Από Μάριο Δημητριάδη τα "Forward momentum" και "Buildings". Από τους φιλοξενούμενους συγγραφείς τα "Clockwork" και "Hippocampus".

EP των Xelyruth. Το μόνο που θα πω είναι ότι όσο εύκολο μου ήταν να πατήσω το PLAY στον player, άλλο τόσο δύσκολο ήταν να πατήσω το STOP. Στίχοι, φωνή, μουσική (η σειρά τυχαία) απλά με έκαναν να κολλήσω. Μεγαλύτερη αδυναμία μου το τραγούδι "Hippocampus".

Μπράβο για το υπέροχο αποτέλεσμα. Μπράβο που ενώ έχει περισσότερες σελίδες από το πρώτο, με έκαναν να θέλω κι άλλες.
Από τους ξένους δεν έχει μεταφραστεί κάτι στα ελληνικά, για αυτό πάει ένα ακόμη μεγάλο μπράβο στα παιδιά που χάρη σε αυτούς έμαθα καινούριους συγγραφείς.

Ώρα να γυρίσει στη θέση του, στη βιβλιοθήκη μου. Μπα.... όχι... Θέλω να το χαζέψω λίγο ακόμη.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ

DRIFTER #1 : ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΟΥΡΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Το εξώφυλλο μου άρεσε πολύ,

αν κι έχω καιρό στα χέρια μου να πιάσω χαρτί.

Με το οπισθόφυλλο το ιντριγκαδόρικο,

αναρωτιόμουν αν θα έχει ήρωα ζόρικο.

Κι έτσι βρέθηκα μες στου Ζωγράφου τα στενά,

να γυρνάω με τον Στράτο συντροφιά.

Μπήκα στην ιστορία,

και με τραγούδια που έχουν πάρει βραβεία.

Μου έκαναν παρέα,

έφαγα και γλυκά ωραία.

Οι εικόνες που μου δημιούργησε ήταν ζωντανές,

σαν να ζούσα εκεί χθες.

Και ο ήρωάς μας ο καλός,

μου έγινε τόσο συμπαθητικός.

Μπαίνει ξανά στη ζωή του,

η γυναίκα που ήθελε να είναι μόνο δική του.

Είναι κουκλάρα είναι θεά,

αν ήμουν άντρας θα την ερωτευόμουν κι εγώ τρελά.

Δεν είναι τα πράγματα όμως τόσο απλά,

δε θα γραφόταν βιβλίο βρε παιδιά.

Στο Drifter το μπαρ στο υπόγειο,

κάποιοι είδαν τη ζωή τους να φτάνει στο απόγειο.

Ένας μπράβος όμως βρίσκεται δολοφονημένος,

δεν μπορεί κάπου θα ήτανε μπλεγμένος.

Και τότε αρχίζει να ρέει η ιστορία,

και η Ευαγγελία διαβάζει με μανία.

Είναι γρήγορη η πλοκή,

και κόλλησα από την εισαγωγή.

Η γραφή βγάζει μια αλητεία,

χωρίς πολλά όμως βρισίδια.

Γιατί ο ήρωάς μας είναι λίγο φλώρος,

μέχρι να γίνει οπλοφόρος.

Μας περιγράφει μια σκοτεινή Αθήνα,

με ανθρώπους που δουλεύουν νύχτα.

Οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί,

κολλάνε όλοι στην υπόθεση αυτή.

Κάποιοι έγιναν ιδιαίτερα αγαπητοί,

και κάποιοι ελαφρά μισητοί.

Ελαφρώς κοινωνικό έχει χιούμορ αρκετό,

και σκέψεις σε στιλ κάπως φιλοσοφικό.

Ο Στράτος είναι τύπος μοναχικός,

άφραγκος μα όχι καταθλιπτικός.

Κι όταν τον έρωτα της ζωής του ξανασυναντά,

η καρδιά του χτυπά δυνατά.

Μα δεν πρέπει να ξεχνά,

ότι του φέρθηκε κάποτε σκληρά.

Θα μπει με φόρα στη δική του ζωή,

και θα φέρει μια ανατροπή.

Από βιβλία και ταινίες υπάρχουν αναφορές,

τις βρήκα αρκετά διασκεδαστικές.

Το τέλος συγκλονιστικό,

μα φυσικά δε θα πω λέξη γι' αυτό.

Να έρθει το δεύτερο με το καλό,

να διαβαστεί γρήγορα κι αυτό.

Εσύ γριά με το βιολοντσέλο,

να με δω έτσι στα χρόνια σου θέλω.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ